फलार्थिनी सा कन्या गिरिकन्दरे पतित्वा तत्र प्रवाहिण्यां जलनद्यां पतिता। स्नात्वा च तत्र अहं स्वयं शुभरूपं सौम्यं च रूपं प्राप्तवान्। सर्वे देवाः मम वशे स्थिताः, तस्मात् मम किमपि काम्यं नास्ति। रागरहितः सः तस्यै तन्वीमध्यायाः स्त्रियै समुपवदत्। तव विनयेन तुष्टः अहं ते परं वरं दास्यामि। यः कश्चित् श्रद्धया अत्र स्नाति, सः सर्वेषां देवानां प्रियं लभते। ते अपि सुरदुर्लभं रूपं लभन्ते, यथा देवाः विरलमपि प्राप्नुवन्ति। ततः सः तया सह दिव्येन विमानस्यारूढः स्वर्गं प्रतस्थे। हे राजश्रेष्ठ, सा या रूपं प्राप्तवती, तस्मात् कारणात्, शुक्लपक्षस्य माघमासस्य तृतीयायां तिथौ, देवाः तस्मिन्सरोवरजलाशये स्नाति स्म। तत्र अन्याः दिव्यकन्यकाः, सिद्धयक्षस्त्रियश्च, तादृशं रूपं लभन्ति, यथा सा कन्या कदाचित् प्राप्तवती। तस्मात् स्थलात् पूर्वदिशि रम्या गुहा अस्ति, यत्र पातालकन्यकाः स्नानाय आगच्छन्ति। तत्र स्नात्वा जलं गृहित्वा गुहां प्रविशन्ति। यः कश्चित् तेन जलेन अभिषिक्तः, स सिद्धिम् आप्नोति। स्वर्गे वा पृथिव्यां वा, कश्चित् तं जयितुं न शक्नोति। तस्य पुष्पफलैः सर्वे कार्याणि सिद्ध्यन्ति। तस्मिन्गुहायां शिलाः शङ्खसदृश्याः दृश्यन्ते। या स्त्री वन्ध्या, सा तिलचिह्नितं तद् जलं पीत्वा गर्भिणी भवति। अपि च, यदि रोगपीडितः कश्चित् मर्त्यः तत्र स्नाति, भूतप्रेतपिशाचपीडा त्वरया नश्यति। अपि च, कीटपतनपिशाचपक्षिपशवः अपि तत्र लाभं प्राप्नुवन्ति। रूपतीर्थस्य एषा महिमा, यः न कदापि दृष्टः, न भविष्यति च। किं कारणं, हे ब्राह्मण, यत् एतत् तीर्थं सर्वेषां तीर्थानां श्रेष्ठतमं मन्यते? यदा इन्द्रः स्वं राज्यं हृतवान्, बलेः त्रिलोकाधिपतित्वे प्राप्ते, तदा महाविष्णुः अदितेः पुत्रत्वेन असुरविनाशकः जातः। हरिः जातमात्रः तस्मिन्सलिलप्रपाते स्थापितः। हे राजन्, अन्यत् कारणं नास्ति, यत् मया उक्तं तत्तथैव सत्यम्। तिलकवृक्षः सर्ववृक्षेषु श्रेष्ठः, स पुत्रवत् पालितः। एवं सर्वं ते कथितं, एतस्य तीर्थस्य परमं यशः, यत् लोकेऽस्मिन्परे च सर्वकामप्रदं भवति। पूर्वदिशि अम्बरीषस्य पापनाशनं तीर्थं अस्ति। यत्र हृषीकेशः स्वयम् कलियुगे प्रादुरभूत्। पुरा कृतयुगे अम्बरीषः पृथिव्याः अधिपः आसीत्। तस्मिन्पुण्यस्थले राजा निगृहीतेन्द्रियः अल्पाहारी च वसति स्म। ततः द्विसहस्रवर्षाणि पत्रभोजनं कृत्वा जीवितवान्। त्रिसहस्रवर्षाणि वायुभोजनं कृत्वा स्थितवान्। दशसहस्रवर्षान्ते, देवराजरूपं धारयित्वा ऐरावतगजे आरूढः। त्वां भक्तियुक्तं दृष्ट्वा अहं निःसंशयं आगतः। अम्बरीषः उवाच— त्वं मोक्षं दातुं न शक्नोषि, हे वृत्रहन्। स्वागतमस्तु, हे सुरेश; न कांचन वरं इच्छामि।