एवं तत्र भगवतः सहस्रदृश्या परमं फलम् उत्पत्तिं प्राप्तम्। यः जनः तां दृष्टिं लभते, स तीर्थस्नानस्य पुण्यं प्राप्नोति। एकं लिङ्गं, कोटिलिङ्गैः निर्मितं, स्थापनं कुर्यात्, वृषध्वज! यस्य दर्शनात् जनाः कोटिलिङ्गफलम् लभन्ति। ततः सहसा महागिरिं विदार्य लिङ्गं उत्पन्नम्। तस्मिन्नेव क्षणे, आकाशवाणी अभवत्। यः जनः माघकृष्णचतुर्दश्यां तस्य लिङ्गस्य पूजनं करोति, ब्राह्मणाः, तस्य सर्वं फलम् कोटिगुणं भवति। तस्य फलम् कोटिगुणं, गयायां श्राद्धदानस्य पुण्यसमं भवति। ततः सर्वे ऋषयः, सुगन्धैः, धूपैः, लेपैः च, तं लिङ्गं श्रद्धया पूजितवन्तः, राजन्। तद् लिङ्गं सर्वपापं नाशयति, रूपसौन्दर्यं च ददाति। तत्र पुरा वपु नाम्ना दिव्याप्सरा प्रसिद्धा आसीत्। एकदा, अभीरी स्त्री, विकृतवदना, अरबुदगिरिं फलं संग्रहीतुं विचरन्ती। सा दिव्यहारवस्त्रैः अलंकृता, दिव्याङ्गयुक्ता अभवत्। तस्मिन्पुण्यस्थलेन रूपपरिवर्तनेन, महराजन्, सा सुन्दरी अभवत्। क्रीडायै, गिरिशिखरे, सः तां दृष्टवान्—सुन्दरदृश्या। सा देवी वा, नागकन्या वा, सिद्धा वा, विद्याधरी वा इति चिन्तितवान्। तव मनोरमभ्रूः, कमलनयने, मम मनः हरितम्। सा फलार्थिनी तत्रागता, पर्वतप्रवाहे पतिता। स्नानं कृत्वा, मया एतद् शुभरूपं प्राप्तम्। सर्वे देवाः मम वशे; किम् इच्छ्या शेषा अस्ति? कामरहितः सः तां तन्वीं सम्बोधितवान्। तव विनयेन तुष्टः, वरं उत्तमं दास्यामि। यः भक्त्या अत्र स्नानं करोति, सर्वदेवानां प्रसादं लभते। तस्य रूपं देवैरपि दुर्लभं भवति। तया सह दिव्ययानं आरुह्य स्वर्गं गतवान्। राजश्रेष्ठ, सा तं रूपं प्राप्तवती। माघशुक्लतृतीयायां, देवाः तस्मिन्सरोवरे, स्नानं कुर्वन्ति। तत्र अन्याः अप्सराः, सिद्धयक्षस्त्रियः च, तस्यैव रूपं लभन्ति। तस्माद् पूर्वदिशि रम्या गुफा अस्ति, यत्र पातालस्त्रियः स्नानाय आगच्छन्ति। तत्र स्नानं कृत्वा, जलं गृह्य, तां गुंफां प्रविशन्ति। यः तेन जललेपनं करोति, स सिद्धः भवति। स्वर्गे वा पृथिव्यां वा, तं कश्चन न जयति। तस्य पुष्पफलैः सर्वकार्याणि सिद्ध्यन्ति। तत्र गुंफायां, शिलाः शंखसदृश्याः सन्ति। अपुत्रा स्त्री, यः तं तिलचिह्नितं जलं पिबति, रोगपीडितोऽपि मृत्युञ्जयः, तत्र स्नानं कृत्वा, सिद्ध्यति।