तत्र तस्य पित्तं पतितं रक्ताभं विराजते स्म। स तु तन्मनसा ‘सिद्धोऽहम्’ इति ज्ञात्वा नृत्यितुम् आरब्धवान्। तस्मिन्नेव काले समस्तसागराः कम्पिताः समभवन्। राजश्रेष्ठ, तस्य एवं नृत्यमानस्य सर्वाणि लोकानि विक्षुब्धानि सञ्जज्ञिरे। तदा सर्वे देवानां गणाः कामनाशनं शिवं प्रति जग्मुः। तत्र द्विजश्रेष्ठं ब्राह्मणरूपिणं शंभुर्बोधितवान्। स उवाच—“शक्तिरियं समुत्पन्ना प्राप्ता च येन मम रक्तं पित्तं जातम्। अतः प्रमोदात् द्विजश्रेष्ठ, नृत्ये संलग्नोऽहम्।” एवमुक्त्वा स राजन् स्वाङ्गुष्ठं तर्जन्या आहतवान्। ततो मन्कणकं प्रति—“पश्य ब्रह्मन्, मम हस्तम्”—इति उवाच। पुलस्त्य उवाच—तद्विलोक्य स ब्राह्मणः विस्मितः सञ्जज्ञे, स च वृषध्वजं तं विज्ञाय हृष्टः। स सन्दिग्धं हृदि निधाय—“नूनं त्वां विज्ञातवानस्मि; एषा शक्तिस्तव केवलस्य, अन्यस्य नास्ति”—इति उक्तवान्। तदा शंभुः—“वरं वृणीष्व, भद्रं ते, नृत्ये त्वया उत्कृष्टं कृतम्”—इति ब्रवीत्। तेन प्रसादेन—“राजसूयाश्वमेधयोः फलं प्राप्स्यन्ति ते, तव प्रसादात्। ते च नित्यम् अमृत्युत्वं जरामरणविनिर्मुक्तं परमं पदं प्राप्स्यन्ति। अत्र प्रसिद्धे गङ्गासरस्वत्योः संगमे ये यथाशक्ति सुवर्णं ब्राह्मणश्रेष्ठेभ्यः दास्यन्ति”—इत्युक्त्वा, देवदेवो महेश्वरः तत्रैवान्तर्धानं गतः। यं दृष्ट्वा मनुष्यः परां सिद्धिं प्राप्नोति, तस्य चरित्रं शृणु राजन्, यत् तत्र प्राचीनकाले अद्भुतं जातम्। सर्वे ते मुनयः, परस्परस्पर्धया क्रीडया च, समागता बहवः। यः ब्राह्मणः पश्चात् आगमिष्यति, स श्वा भविष्यति—इति निश्चित्य, ते स्पर्धया, अविहितचित्ताः, अर्बुदं प्रति अगच्छन्। सर्वे तत्र तपस्विनः शान्ताः वेदविदः शास्त्रपारगाः आसन्। तत्रैव महादेवः परमकारुण्यभक्तिपरिपूर्णः प्रादुरभूत्। तस्मिन्नेव क्षणे सर्वैः महेश्वरः दृष्टः। ततः सर्वे मुनयः समं महेश्वरं दृष्ट्वा, भक्त्या वेदस्तोत्रैः तं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। श्रीमहादेवः उवाच—“महर्षयः, भवद्भिः परमश्रद्धया अहं तुष्टः। एकसमये मम दर्शनात् परमं फलम् उदेत्। ये मां पश्यन्ति, ते पुण्यतीर्थफलम् आप्स्यन्ति।” तदा वृषध्वज, “दशकोटिलिङ्गसमं एकं लिङ्गं स्थाप्यताम्”—इति उक्तम्। येन लिङ्गदर्शनात् जनाः दशकोटिलिङ्गफलम् प्राप्स्यन्ति। तदा सहसा महागिरिं भित्त्वा लिङ्गं प्रादुरभूत्। तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यः शब्दः आकाशे श्रुतः—“यः कश्चन माघकृष्णचतुर्दश्यां एतत् पूजयेत्, तस्य पुण्यं ब्राह्मणाः, दशकोटिगुणं भविष्यति। तस्य फलम् अपि गयाश्राद्धसमं दशकोटिगुणं भविष्यति”—इति। ततः सर्वे मुनयः सुरभिगन्धधूपलेपैः तं पूजयामासुः।