सः सुन्दरं पर्वतं गत्वा तं प्रभुं पूज्य, तदनन्तरं स्वं पुत्रं राज्ये स्थापयित्वा अर्बुदं अगच्छत्। केदारस्य सम्बन्धे सर्वं किल तुभ्यं उक्तं, राजन्। माघ-फाल्गुनयोः कृष्णचतुर्दश्यां तस्मिन्नेव दिवसे तस्य राजोपचारः कर्तव्यः। यः कृष्णपक्षे माघस्य चतुर्दश्यां तत्र जागरणं करोति, गङ्गासरस्वतीसंगमे स्नात्वा, सर्वकामप्रदायिनी तस्मिन्स्नानेन, केदाराख्ये तडागे निर्मलं जलं पिबति, तथा यः एतत् सर्वं परमभक्त्या नित्यं शृणोति, राजन्, सः पुण्यं प्राप्नोति। ततः गङ्गा तस्मात् स्थलात् उद्भूता, पूर्वसागरं प्रविष्टा; एवं देवी सरस्वती आम्रवृक्षात् प्रकटिता। केदारः कथं अत्र प्राप्तः इति आश्चर्यस्य विषयः। तद्वृत्तान्तं यथाश्रुतं शृणु, राजन्। गङ्गाद्याः तीर्थानि, केदाराद्याः दिव्यस्थानानि, सर्वे महर्षयः ब्रह्माणं जग्मुः, राजाधिराज। देवसभायाम् सर्वाणि तीर्थानि, राजन्, तत्र संवादे इन्द्रः चतुर्मुखं ब्रह्माणं अपृच्छत्। इन्द्रः उवाच—भगवन्, पुण्यस्य महात्मनः श्रवणं इच्छामि। कृतयुगस्य आयुः अष्टाविंशतिसहस्रवर्षाणि इति कथ्यते। त्रेतायुगस्य आयुः द्वादशलक्षवर्षाणि। द्वापरयुगस्य आयुः अष्टलक्ष-चतुर्षष्टिसहस्रवर्षाणि। कलियुगस्य आयुः चतुर्दशत्रिसहस्रवर्षाणि। कृतयुगे धर्मः चतुरपादः, जनार्दनः श्वेतवर्णः। तस्मिन्काले धर्माचरणं, जनानां अकालमृत्युः नास्ति। कामः, क्रोधः, भयः, लोभः, मत्सरः, द्वेषः च नास्ति। ततः त्रेतायुगे धर्मः त्रिपादः। तस्मिन्काले यज्ञाः जीवैः क्रियन्ते, इच्छितफलप्रदाः। तपसा, ब्रह्मचर्येण, स्नानेन, विविधदानैः च। ततः तृतीयं युगं द्वापराख्यं। तत्र पाठः, यज्ञः, तपः च फलाकाङ्क्षया क्रियन्ते। तस्मिन्काले भूमौ राजानः परस्परं युद्धं कुर्वन्ति। ततः चतुर्थं घोरं कलियुगं आरभ्यते। विष्णुः कृष्णवर्णः भवति, पापस्य प्राचुर्यम्। राजानः धनलोभिनः, शतकाममोहयुक्ताः। गोः अल्पदुग्धा, द्विजाः सत्यान्विताः न। कलियुगे दुष्टाः सत्यहीनाः। द्वादशे वर्षे स्त्रियः गर्भधारिण्यः। सर्ववर्णाश्रमाः समः। तत्र तीर्थानि निष्फलानि, म्लेच्छैः सर्वथा दूषितानि। एतत् श्रुत्वा ते ब्रह्माणं अव्यक्तजन्मानं इदं वचनं ऊचुः।