श्रद्धया सह भार्यया शिवस्य समीपे जागरणं कृतवन्तः स्म। तत्रैव पुराणश्रवणं सम्प्राप्तं, राजेन्द्र, भक्त्या च निशि केदारस्य पुरतः अपि जागरणं कृतवान्। किञ्चित्कालानन्तरं कालधर्मं प्राप्तवान्। ततः, महाबाहो, दशार्णाधिपतेः कन्यायाम् अभूत्। पृथिव्यां अजपालानामधेयेन प्रसिद्धः अभवत्। अतोऽस्याः पत्न्याः, प्राणसमायाः, जन्माभूत्। केदारस्य देवस्य महिम्ना, नृप, केदारस्य प्रसादेन त्वं प्राप्तवान्। ततः स राजा केदारं गन्तुम् मनसा निश्चितवान्। सः शोभनं पर्वतं गतः, तं प्रभुं पूजयित्वा, पुत्रं राज्ये स्थापयित्वा, अर्बुदं गतः। एतत् सर्वं केदारसम्बद्धं तुभ्यं निवेदितम्, राजन्। माघफाल्गुनयोः कृष्णचतुर्दश्यां तस्मिन्नेव दिवसे नृपस्य यात्रां कर्तव्यम्। यः केदारक्षेत्रे माघस्य कृष्णचतुर्दश्यां जागरणं करोति, गङ्गासरस्वत्योः संगमे सर्वकामदायिन्यां स्नात्वा, केदाराख्ये तडागे शुद्धजलपानं कृत्वा, यः चैतत् प्रतिदिनं भक्त्या शृणोति, स राजा—सर्वं श्रेयः प्राप्नोति। ततः गङ्गा तस्मात् निर्गत्य पूर्वसागरे प्रविष्टा। सरस्वती अपि आम्रवृक्षात् समुत्पन्ना। केदारः कथं अत्र आगतः, इदं विस्मयकथनं। तद् यथाश्रुतं शृणु। गङ्गाद्याः पुण्यस्थानानि, केदाराद्याः दिव्यस्थानानि, सर्वे महर्षयः ब्रह्माणं जग्मुः, राजेन्द्र। देवानां सभायां सर्वाणि तीर्थानि, नृप, तत्र संवादे इन्द्रः चतुर्मुखं प्राह। इन्द्र उवाच—भगवन्, पुण्यस्य महिम्नश्च श्रोतुमिच्छामि। कृतयुगं अष्टाविंशतिसहस्रवर्षपरिमितं स्मृतम्। त्रेतायुगं द्वादशलक्षवर्षपरिमितम् उक्तम्। तृतीयं द्वापरयुगं अष्टषष्टिलक्षवर्षपरिमितम्। कलियुगं चतुस्त्रिंशलक्षद्विसहस्रवर्षपरिमितम्। कृतयुगे धर्मश्चतुष्पादस्थः, जनार्दनः श्वेतवर्णः। तस्मिन्काले धर्माचरणं, अकालमरणं नास्ति। कामः, क्रोधः, भयम्, लोभः, ईर्ष्या, द्वेषः न विद्यन्ते। ततः त्रेतायुगे धर्मस्त्रिपादस्थः। तस्मिन्काले यज्ञैः प्राणिनः कामान् प्राप्नुवन्ति। तपसा, ब्रह्मचर्येण, स्नानेन, विविधदानैः च। तृतीयं द्वापरयुगं नाम। तत्र पाठयज्ञतपांसि फलाकाङ्क्षया क्रियन्ते। एवं केदारमाहात्म्यं, युगधर्माणां स्वरूपं, पुण्यतीर्थानां महत्त्वं च, राजन्, श्रुत्वा तव पुण्यलाभः सुनिश्चितः।