नरपते, श्रुत्वा तद्वचनं त्वं तत्क्षणमेवोत्थाय जागरणकालं विज्ञाय स्थितवान्। तत्र नागवतीति विख्याता रूपवती गणिका शिवरात्रिव्रते निष्ठा आसीत्। तस्याः पार्श्वे स्थितां दासीं त्वया पृष्ट्वा, सा प्राह—"शिवरात्रौ एषा सौम्या गणिका यः कश्चिद् श्रद्धया भक्त्या च रजनीमेकां जागर्ति, उपोष्य च त्र्यम्बकं कमलैः सम्पूजयति, स सर्वान् दुरलभानपि कामान् प्राप्नोति, ये देवैरपि सुलभा न भवन्ति। अतः मूल्यम् लब्ध्वा जीवितोपायं कुरु।" ततस्तव भार्या सुवर्णग्रहणे समये त्वां संबोधयामास। तयोः अन्नाभावे बलात् उपवासोऽपि जातः। सा पुनरुवाच—"अद्यैतत्कर्तव्यं, यत् सुवर्णं तया त्यज्यताम्।" तदनु श्रद्धया भार्यया सह शिवस्य पुरतः जागरणं कृतम्। तत्रैव पुराणश्रवणं जातम्, नरश्रेष्ठ। भक्त्या रजनीमेकां केदारस्य पुरतः अपि त्वया जागरणं कृतम्। अनन्तरं कालेन धर्मनियमं प्राप्य, ततो दशार्णाधिपतेः कन्यरूपेण त्वं जातः। पृथिव्यां अजपालेत्याख्यया प्रसिद्धोऽभूः। तस्मात् कारणात् एषा प्राणसमाना पत्नी जाताऽस्ति। केदारदेवस्य महिम्ना, राजेन्द्र, त्वं केदारस्य प्रसादेन महान् लाभः प्राप्तः। ततो राजा केदारं प्रति गन्तुम् मनसि निश्चितवान्। स सुमनोहरं पर्वतम् आगत्य तं प्रभुं सम्पूज्य, पुत्रं राज्ये स्थापयित्वा, ततोऽर्बुदं गतवान्। एवं केदारमाहात्म्यं सर्वं तव निगदितम्, राजन्। माघफाल्गुनयोः कृष्णचतुर्दश्यां तस्मिन्नेव दिवसे केदारस्य राजप्रणयनं कर्तव्यम्। यः कश्चित् माघकृष्णचतुर्दश्यां तत्र जागरणं करोति, गङ्गासरस्वत्योः संगमे स्नात्वा, सर्वकामदायिन्यां, केदारनाम्नि तीर्थे निर्मलं जलं पित्वा, यश्चैतन्महात्म्यं परमया भक्त्या नित्यं शृणोति, स सर्वं प्राप्नोति। ततः गङ्गा तस्मात् देशात् उद्भूय पूर्वसमुद्रं प्रविष्टा। एवं सरस्वती अपि आम्रवृक्षात् निर्गता। केदारस्यात्र आगमनं कथं जातम् इति च आश्चर्यम्। तद्वृत्तान्तं शृणुष्व, यथाश्रुतम्। गङ्गाद्याः पुण्यतीर्थानि, केदारादीनि दिव्यस्थलानि, सर्वे महर्षयः ब्रह्माणं जग्मुः, राजेन्द्र। देवानां सभायां सर्वाणि तीर्थानि समागतानि। तत्र संवादकाले इन्द्रः चतुर्मुखं ब्रह्माणं पप्रच्छ। इन्द्र उवाच—"भगवन्, पुण्यस्य माहात्म्यस्य च श्रुतुमिच्छामि। कृतयुगं अष्टाविंशतिसहस्रवर्षपरिमितं कथ्यते। त्रेतायुगं द्वादशलक्षवर्षपरिमितं निगद्यते।