भगवतः करुणया च शक्त्या च मम पूर्वजन्मस्मृतिः जातास्मि। अद्य तस्य देवस्य प्रसादात् किम् फलम् प्राप्स्यामि, न जानामि। ततः पुलस्त्यः उवाच— वेणोः वचनानि श्रुत्वा, व्रतप्रतिष्ठिताः महर्षयः संकीर्तिताः, सर्वे तत्र समन्तात् प्रदक्षिणम् अकरोत्। तत्र स भाग्यवान् राजा वेणुः अपि शम्भोः प्रसादेन तिष्ठति स्म। तत्रापि अद्यापि त्रिनेत्रवत् शिलाः दृश्यन्ते। तस्य पश्चिमदिशि पिनाकिनः लिङ्गम् अस्ति। तत्र प्राचीनकाले भद्रकर्णः गणः, शिवाराधितः, निवसति स्म। कालेन किञ्चित्, दानवैः सह संग्रामे जातः। स्कन्दः नष्टः, सेना विनष्टा, वीरभद्रः अपि पराजितः। तत्र नामुचिः नाम बलवान् दानवः आसीत्, यः सर्वेभ्यः अधिकबलवान्। भद्रकर्णः तम् दानवम् दृष्ट्वा, महतीनं खड्गेन तस्य कवचम् छित्त्वा अपातयत्। तेन आहतः स दैत्यः तमसि पतितः, हतः, हरम् प्रणम्य तत्रैव स्थितः। तदा हरः तम् उवाच— "वरं वृणुष्व, सदा मम हृदि स्थितः त्वम्।" स उवाच— "भवतः सन्निधिः अत्र सदा अस्तु, च तव स्थितिः अस्मिन्सरोवरस्थले भवतु।" तत्र सरसि लिङ्गे च विशेषः सन्निधिः भविष्यति। यः कश्चित् भद्रकर्णसरोवरम् त्रिनेत्रे समाहितचित्तः स्नानं करोति, स विशेषफलम् प्राप्नोति। अतः अन्येषु स्थलेषु स्नानात् अत्र स्नानं विशेषेण कर्तव्यम्। एतत् क्षेत्रं "केदार" इति प्रसिद्धम्, यः सर्वपापहरः इति जनैः कथ्यते। तत्र पुण्या मन्दाकिनी सरस्वत्याः सह संगच्छति। हे राजन्, प्राचीनं यथार्थकथां शृणु। अत्र अजपालः नाम सूर्यवंशसम्भूतः राजा आसीत्। तस्य न गजाः, न पादातिकाः, न अश्वारूढाः आसन्। स प्रजासु करं न आदत्त। यदि कश्चित् अपराधः प्रजासु जायेत, तस्य समाधानं सः स्वयम् अकरोत्। एवं भूमौ तेन राज्ञा राज्ये स्थिते, वृष्टयः यथाकामम् अभिवर्षन्ति स्म, धान्यानि अपि स्वादुयुक्तानि अभवन्। किञ्चित् कालेन, पूजनीयः वसिष्ठः ऋषिः तत्र आगतः। तं दृष्ट्वा, राजा शास्त्रोक्तेन मार्गेण तं पूजितवान्। स राजा अतिप्रेम्णा तं वसिष्ठं सत्कृत्य, राजर्षीणां देवर्षीणां च कथाः शुश्राव। तस्याः कथायाः अन्ते, राजा वसिष्ठं उवाच— "हे ब्रह्मन्, तपसः प्रभावेन सर्वं जानासि। मम हृदि कौतूहलम् उत्पन्नम्, हे महर्षे, त्वं विस्तारतः आख्याहि।" वसिष्ठः उवाच— "सर्वं कथयिष्यामि, यद्यपि दुष्प्राप्यम्।" "इदं क्षेत्रं सदा कंटकरहितम्, सुरक्षितम्, सर्वकामसम्पन्नम्। न कश्चित् दुःखितः, न शोकपीडितः, न रोगपीडितः। मम भार्या धर्मिष्ठा, मम जीवितात् अपि प्रिया; हे ब्राह्मण, सा या चिन्तयति, तत् सर्वं विस्तारतः कथय। दानबलात्, वा व्रतयज्ञबलात्, किम् एतत्, हे महर्षे? पूर्वजन्मार्जितं पुण्यं मम महत् कौतूहलम् उत्पादयति।" एवं तेषां संवादः पुण्यक्षेत्रे, पुण्यकर्मणां महत्त्वं च, पुण्यकथाः च, श्रद्धया श्रूयन्ते।