यः जनः दक्षिणदिशि स्थित्वा भक्त्या पूजां कुर्यात्, तत्र पञ्चामृतैः अभिषेकं विधाय, प्रदक्षिणान्ते तं लिङ्गं नमेत्, तस्य फलमुत्कृष्टं भवति। तत्र एकदा अद्भुतं घटना अभवत्, तां सत्यम् शृणु, हे विप्रवर। तत्र पुरा एकः शुकः वृक्षे निवासं कृतवान्, हे द्विज। स तु, हे महाराज, पक्षिसंभवेन भक्त्या नोत्पन्नः, किन्तु भूमौ राजवंशे जातः, वेणु इति स्मृतः राजा आसीत्। सः प्रदक्षिणस्य शक्तिं स्मृत्वा, दिनं रात्रिं अन्यं कर्म न करोति, केवलं प्रदक्षिणं एव। न पुष्पैः न धूपैः, सदा प्रदक्षिणं एव। नारदः, शौनकः, हारितः, देवलः च, तथा अन्ये देवव्रतपरायणाः मुनयः, विविधं पूजनं कुर्वन्ति, केचित् ध्यानपूर्वकं स्तोत्रं पठन्ति, केचित् हविर्दानं, केचित् स्तुतिं वदन्ति। ते सर्वे महोत्सुकाः सन्तः तं वेणुं इदं पप्रच्छुः— "हे राजश्रेष्ठ, त्वं किमर्थं सदा प्रदक्षिणं एव कुरुषे? न त्वं लिङ्गाय रम्यं जलं समर्पयसि, अन्यं दानं दातुं समर्थः अपि।" वेणुः उवाच— "मम पूर्वशरीरे यद् अभवत्, तत् सर्वं सत्यम्। अत्रैव राजमहल् मध्ये, शुकः भूत्वा अहं निवासं कृतवान्। तस्य कृपया, पूर्वजन्मस्मृतिं लब्ध्वा, पुनः मनुष्यत्वं प्राप्तवान्। अद्य भगवतः कृपया किम् फलम् लप्स्ये, न जानामि।" पुलस्त्यः उवाच— तदा वेणुं श्रुत्वा, तैः विख्यातव्रतैः ऋषिभिः, सर्वे तत्र प्रदक्षिणं कृतवन्तः। स भाग्यवान् राजा वेणु अपि, शम्भोः कृपया, तत्र पूजनं कृतवान्। तत्र अपि अद्यापि त्रिनेत्रवत् शिलाः दृश्यन्ते। पश्चिमभागे पिनाकिनः लिङ्गः अस्ति। पूर्वे भद्रकर्णगणः, शिवस्य प्रियः, तत्र आसीत्। काले दानवैर्युद्धे, स्कन्दः नष्टः, सेनायाः नाशः, वीरभद्रः पराजितः, तत्र नामुचि इति शक्तिमान् दानवः आसीत्। भद्रकर्णः तं दानवं दृष्ट्वा, महाशस्त्रं गृहित्वा, तस्य कवचं छित्त्वा आघातितवान्। तदा तेन हतः स दैत्यः तमसि प्रविष्टः, हतः शिवं नमस्कृत्य तत्र स्थितः। शिवः उवाच— "वरं वृणु, हे सदा मम हृदि स्थितः।" भद्रकर्णः उवाच— "अत्र तव सन्निधिः भवतु, तव स्थैर्यं सरसि अस्तु।" तत्र सरसि लिङ्गे च विशिष्टः सन्निधिः भविष्यति। यः भद्रकर्णसरोवरे त्रिनेत्रे ध्यानं कृत्वा स्नानं कुर्यात्, स विशिष्टं फलम् लप्स्यति। अतः अन्यत्र स्नानात् अत्र स्नानं विशेषतः कर्तव्यम्। एतत् क्षेत्रं केदारस्य नाम्ना प्रसिद्धम्, सर्वपापनाशकं जनानां।