यः तत्र एकरात्रं उपवासेन यायात्, यः च वसिष्ठस्य पुरतः त्रिरात्रव्रतम् एकाग्रचित्तः अनुष्ठयेत्, यः च वसिष्ठस्य पुरतः मासपर्यन्तम् उपवासं कुर्यात्, यः च श्रावणशुक्लपक्षे पूर्णिमायाम् एकाग्रचित्तः भवेत्, यः च वसिष्ठस्य पुरतः गायत्रीं अष्टशतं जपेत्, यः च श्रद्धया वामदेवयागं तत्र आचरति, तेन सर्वप्रयत्नेन तं महर्षिं द्रष्टव्यम्। तस्मात्, राजन्, वामदेवः सर्वात्मना पूजनीयः। ततः, पुलस्त्यः उवाच—राजश्रेष्ठ, ततः परमपवित्रं अचलेश्वरं गन्तव्यम्। तत्र, यः कृष्णचतुर्दश्यां श्राद्धं कुर्यात्, यः दक्षिणदिशि स्थित्वा भक्त्या पूजां कुर्यात्, यः च पञ्चामृतैः तत्र तर्पणं दद्यात्, यः च प्रदक्षिणान्ते नमस्कारं कुर्यात्, तत्र कदाचित् अद्भुतं घटितम्—तं सत्यम् शृणु, विप्र। तत्र, पुरा, एकः शुकः वृक्षे निवासं कृतवान्, द्विज। स न भक्त्या पक्षिजन्मात् समुत्तिष्ठति, राजन्। स भूमौ राजवंशे जातः, वेणु इति स्मृतः। प्रदक्षिणायाः शक्तिं स्मरन्, स राजन्, अहर्निशं अन्यं न करोति। न पुष्पैः न धूपैः, केवलं प्रदक्षिणया। नारदः, शौनकः, हारितः, देवलः च, अन्ये च देवादिव्रतानुष्ठाने रताः, अन्ये विविधपूजाः कुर्वन्ति, कश्चित् ध्यानपूर्वकं स्तोत्रं पठन्ति। कश्चित् हविः ददाति, अन्ये स्तुतिं वदन्ति। ते जिज्ञासया पूरिताः इदं वचनं ऊचुः—मुनयः ऊचुः: राजश्रेष्ठ, किमर्थं त्वं सदा प्रदक्षिणायाम् एव रतः? त्वं लिङ्गे न जलं बहुलं रम्यं ददासि, भूमिपते, अन्यदानस्य तु त्वं समर्थः। यद् पूर्वशरीरे मम अभवत्, तत् सत्यम् विशेषतः। पूर्वं तस्मिन्नेव प्रासादे, अहं पक्षिजातः शुकः आसम्। तस्य करुणया शक्त्या च, स्मृतिं प्राप्तवान् पूर्वजन्मनः। अद्य देवस्य कृपया किम् फलम् लभे, न जानामि। ततः, पुलस्त्यः उवाच—वेणोः वचनं श्रुत्वा, सत्त्वनिष्ठाः मुनयः तत्र प्रदक्षिणां कृतवन्तः। स भाग्यवान् राजा वेणुः अपि, शम्भोः कृपया। तत्र अपि अद्यापि त्रिनेत्रसमाना शिलाः दृश्यन्ते। पश्चिमदिशि पिनाकिनः लिङ्गः अस्ति। पुरा, तत्र शिवप्रियः भद्रकर्णगणः आसीत्। कदाचित् दानवैर्युद्धे, स्कन्दः नष्टः, सेना हता, वीरभद्रः पराजितः।