सा कामनारहिता स्वर्गमवाप, यं देवा अपि दुर्लभं मन्यन्ते। तस्याः दर्शनमात्रेण पुरुषः परमं पुरुषार्थसिद्धिं प्राप्नोति। तत्र सरस्ति पुण्यतोययुक्तं, यत् पापानां नाशनं भवति। गोमती नदी अपि तत्र तपसा आनीता, राजन्। यः तत्र मुनिधान्यैः श्राद्धं करोति, स राजा—तत्र महात्मना नारदेन पूर्वं श्लोकः गीतः। गायायाः श्राद्धदानस्य वा अन्येषां महायज्ञानां वा का आवश्यकता? सः सर्वान् पितॄन् उद्धरति, राजश्रेष्ठ। तत्र वसिष्ठस्य समीपे पुण्यशीला अरुन्धती तिष्ठति। यत् पापं बाल्ये, वार्धके, वा यौवने कृतम्—यः एकचित्तः वसिष्ठस्य पुरतः दीपं ददाति, यः उपवासपरायणः तत्र एकरात्रं वसति, यः एकचित्तः वसिष्ठस्य पुरतः त्रिरात्रव्रतं चरति, यः मासमेकं व्रतं तिष्ठति, यः श्रावणशुक्लपूर्णिमायाम् एकचित्तः तत्र भवति, यः वसिष्ठस्य पुरतः गायत्र्याः अष्टशतात् जपं करोति, यः श्रद्धया तत्र वामदेवयज्ञं करोति—सर्वैः प्रयत्नैः स महर्षिः द्रष्टव्यः। तस्मात्, राजन्, वामदेवः सर्वात्मना पूजनीयः। पुलस्त्य उवाच—ततः परमपवित्रं अचलेश्वरं गन्तव्यं, राजश्रेष्ठ। तत्र यः कृष्णचतुर्दश्यां श्राद्धं करोति, यः दक्षिणदिशि स्थित्वा भक्त्या पूजयति, यश्च पञ्चामृतैः अभिषेकं कृत्वा तद्देवतायै तर्पणं ददाति, प्रदक्षिणावसानसमये प्रणमति च—तत्र किञ्चिदद्भुतं जातं, तत्तत्त्वेन शृणु, विप्रश्रेष्ठ। तत्र कदाचित् विहगः वृक्षमध्ये नीडं कृत्वा वसति स्म, द्विज। न स भक्त्या विहगयोनिरेवोत्थितः, राजन्, अपि तु भूमौ राजवंशे जातः, स राजा वेन इति प्रसिद्धः। सः तस्य प्रदक्षिणायाः महिमानं स्मरन्, अहर्निशं अन्यत् किंचित् न करोति। न पुष्पैः न धूपैः, केवलं प्रदक्षिणया सदा पूजयति। तत्र नारदः, शौनकः, हारितः, देवलः च—अन्ये च देवव्रतपरायणाः तिष्ठन्ति। केचित् विविधैः पूजाः कुर्वन्ति, केचित् ध्यानयुक्ताः स्तोत्रं पठन्ति, केचित् हविर्ददाति, अन्ये स्तुतिं कुर्वन्ति। तदा ते सर्वे महत्समुत्सुकाः सन्तः पप्रच्छुः—“राजन्, त्वं किमर्थं सदा प्रदक्षिणायामेव निष्ठितः? लिङ्गाय न वारिप्रदानं न पुष्पार्पणं करोति, त्वं चान्यदानेषु समर्थः।“ स तु प्राह—“यत् सर्वं पूर्वशरीरे मया कृतं, तत् सत्यमेव विशेषतः। अस्मिन्नेव प्रासादे पूर्वं विहगशरीरेऽहं शुकः सञ्जातः आसम्।