यदा पुरुषः उदके स्थितः हृदयेन यद् इच्छति, तस्य इच्छाः तत्र सिध्यन्ति। तव पुत्रं दृष्ट्वा, पुत्रेच्छा तव हृदये उत्पन्ना। अतः, त्वं विरमस्व; शुभं ते अस्तु, धर्मवती, त्वं दोषरहितासि। दिव्यदूतस्य आकाशवाणीं श्रुत्वा, तस्य वचनेन तव चित्तं आह्लादितम्। अहो, अस्य तीर्थस्य शक्ति अद्वितीयं इव मे दृश्यते। अहं अन्यत्र न गमिष्यामि, अस्य परमपावनस्थले अनुभवम् प्राप्य। सा शुभलक्षणयुक्तं पुत्रं प्रसूतवती। यः इह श्राद्धकर्म करोति, तस्य वंशः न नश्यति। यः पुरुषः कामरहितः सन्निहि स्नानं करोति, या स्त्री केवलं पुष्पफलानि अर्पयति, सा अपि कामरहितया स्वर्गं प्राप्नोति, यं देवाः अपि दुर्लभं मन्यन्ते। यं दृष्ट्वा पुरुषः वास्तवेन अर्थसिद्धिं प्राप्नोति, तत्र सरः अस्ति, जलपूर्णम्, यत् पापानां नाशाय भवति। तत्र गोमती नदी तपसा आनीता, राजन्। यः तत्र ऋषिगर्भाण्यन्य श्राद्धं करोति, राजन्, तत्र पूर्वं महात्मा नारदः श्लोकम् गातवान्। किं प्रयोजनं गया-श्राद्धस्य वा अन्येषां महाक्रतूनां? सः सर्वान् पितृन् उद्धरति, राजन्। तत्र धर्मवती अरुन्धती वसिष्ठस्य समीपे अस्ति। यत् पापं बाल्ये, वृद्धे, यौवने वा कृतम्, यः एकचित्तः वसिष्ठस्य पुरतः दीपम् अर्पयति, यः उपवासे स्थित्वा एकरात्रिं तत्र यापयति, यः त्रिरात्रव्रतम् एकचित्तः तत्र वसिष्ठस्य पुरतः पालनं करोति, यः मासव्रतम् तत्र वसिष्ठस्य पुरतः करोति, यः शुक्लपक्षे श्रावणपूर्णिमायां एकचित्तः तत्र व्रतम् आचरति, यः गायत्रीमन्त्रं अष्टशतवारं वसिष्ठस्य पुरतः जपति, यः श्रद्धया वामदेवयज्ञं तत्र करोति, तस्मात् यत्नेन तं महर्षिं द्रष्टव्यं। तस्मात्, राजन्, वामदेवः सर्वात्मना पूजनीयः। पुलस्त्यः उवाच— ततः, राजन्, परमपावनं अचलेश्वरं गन्तव्यम्। तत्र यः कृष्णचतुर्दश्यां श्राद्धं करोति, यः दक्षिणदिशि स्थित्वा भक्त्या पूजनं करोति, यः पंचामृतैः तत्र तर्पणं करोति, यः प्रदक्षिणानन्तरं नमस्करोति, तत्र कदाचित् अद्भुतं घटनम् अभवत्— तत्त्वं शृणु, विप्र। तत्र कदाचित् शुकः वृक्षे नीडं कृतवान्, द्विज। न तु भक्त्या तस्य पक्षिजन्मात् उत्थानम् अभवत्, सः भूमौ राजवंशे जातः, सः वैनः इति स्मृतः। तस्य प्रदक्षिणा-शक्तिं स्मृत्वा, सः दिनं रात्रिं अन्यं न करोति। न पुष्पैः न धूपैः, केवलं प्रदक्षिणया सदा पूजनं करोति।