सौदासस्य आज्ञया, उत्तङ्कः तां स्त्रीं समुपेत्य, "देहि मे कुṇ्डले, भद्रे," इति याचते स्म। सा ब्राह्मणं प्रति, "प्रत्ययचिह्नं आनयित्वा राज्ञे दर्शय," इति उवाच। ततः स ब्राह्मणः शीघ्रं राजानं गत्वा प्रत्ययचिह्नाय याचना अकरोत्। राजा च तम् उवाच, "ब्राह्मणश्रेष्ठ, तां साध्वीं स्त्रीं गत्वा मम वचनं निवेदय," इति। अनन्तरं, राजा तस्मै ब्राह्मणाय कुṇ्डले दत्त्वा, "इदं कुṇ्डले गृहाण," इति प्रोक्तवान्। तदा ब्राह्मणः, "तक्षकः एतानि कुṇ्डले सदा इच्छति," इति चिन्तयन्, कौतूहलात् पुनः राजानं प्रति निवेदयामास। "राजन्, यदा एते तेजस्विनौ कुṇ्डले आगच्छेतां, तदा लक्षणेन अहं तौ ज्ञातवान्। कौतूहलात्, राजन्, त्वया सह स्वकार्यम् अपि निवेदय," इति स उवाच। "ये असन्तुष्टाः चापदं वहन्ति, ते मम तद्वद अभवन्, यथा पूर्वम्। महानात्मना वसिष्ठेन मयि एष शापः दत्तः। ततः त्वं दोषात् विमुक्तः भविष्यसि, संशयं विना। सात्त्विकं लोकं प्राप्य, ब्राह्मण, गच्छ; मम नमः ते।" एवं स ब्राह्मणः क्षुधया पीडितः गच्छन्, बिल्वफलानि दृष्टवान्। तानि फलानि कृष्णमृगचर्मणि बद्ध्वा, कुṇ्डले भूमौ स्थापयामास। तस्मिन्नेव क्षणे तक्षकः, नागश्रेष्ठः, तत्र आगतः। उत्तङ्कः तानि फलानि सङ्गृह्य भूमौ अवतीर्णः। नागश्रेष्ठः तं प्रत्यक्षं समीपं आगच्छन्तं दृष्टवान्। उत्तङ्कोऽपि बिलं प्राप्तः, तमसि प्रविष्टः। तं तथा क्लेशितं, गुरुकृत्यकारणात् महतीं पीडां अनुभवन्तं दृष्ट्वा, स शीघ्रं भूमेः तलं विदार्य, तत्र श्वेतं पुण्यलक्षणं अश्वं दृष्टवान्। स शीघ्रं तदकृत्वा, धूमः उत्पन्नः। तदा सर्वे सर्पाः उद्विग्नाः, उत्तङ्काय कुṇ्डले दत्त्वा, प्रणम्य स्वगृहं प्रतिनिवृत्ताः। "यं त्वं पूर्वं गुरोः आज्ञया पूजितवान्, स त्वां दुःखितं ज्ञात्वा, दयया समन्वितः, अत्र आगतः। अहं त्वां तत्र नयिष्यामि, यत्र गुणनिधिः गुरुर्वसति।" तस्मिन्नेव क्षणे, स गौतमस्य आश्रमं प्राप्तः। स्नात्वा, धर्मपत्नी पतिं समीपं गत्वा, "यदा अहं दृष्टवती, स गुरुकृत्ये प्रमादिनं जातम्," इति उक्तवती। स प्रमुदितः, हृष्टः, कुṇ्डलाभूषितः अभवत्। तद् दृष्ट्वा, सा साध्वी तानि कुṇ्डले स्वकर्णयोः न्यवेशयत्। "यथा अहं चिन्तयामि, गवां कृते एव खं पूर्तव्यम्। अतः त्वं शीघ्रं तद् पूरय; अन्यः कश्चित् तद् कर्तुं न शक्नोति।" उत्तङ्कः, खं कथं पूरयेत् इति चिन्तयन्, दीर्घकालं विचार्य, पर्वतानां श्रेष्ठः तं मुनिं उवाच। "तेषां पक्षाः पूर्वं इन्द्रेण अपि अन्यैः अपि छिन्नाः।" वसिष्ठः उवाच, "पर्वतानां तत्र गमनाय उपायः अस्ति, महापर्वत। तेषां मध्ये अर्बुदः नाम, बाल्ये सखा। स शीघ्रं समुत्क्रम्य, निःसंशयं, इह आनयिष्यति। तस्मै आज्ञां ददातु, त्वं तं न क्लेशयेत्।" एवमुक्त्वा, स पर्वतः महद् दुःखेन संतप्तः चिन्तयितुम् आरब्धवान्।