उत्तङ्कः गुरुम् उद्दिश्य उवाच—“भगवन्, भवता किञ्चिद् ग्राह्यमस्ति; मम तृप्तिः जाताऽस्ति।” सः पुनः अवदत्—“नाहं त्वत्तः वित्तं कामये; सुखेन स्वगृहं गच्छ।” गुरुणा एवं प्रोक्तः सः अपि मातरं प्रति तद् उक्तवान्। तस्य धर्मपत्नी मदयन्ती नाम, सती, सुप्रसिद्धा च, तत्र आसीत्। तदा गुरुपत्न्या उक्तः—“वत्स, शीघ्रं मदयन्त्याः कुन्डले आनय।” इति श्रुत्वा, उत्तङ्कः शीघ्रं प्रस्थितवान्। तत्र सः अन्नार्थिनं ब्राह्मणं दृष्ट्वा मदयन्ती सा तस्मै तदा अवदत्—“प्रिय, मे कुन्डले देहि; तानि प्राप्त्वा गुरवे प्रतिस्वापयिष्यामि।” सा पुनः अवदत्—“ब्राह्मण, प्राणार्थं यत्नेन तस्या समीपं गच्छ। मम कृते तस्यै निवेदय; सा कुन्डले दास्यति।” उत्तङ्कः अपि तां स्त्रीं प्रति अवदत्—“भवति, कुन्डले मे देहि; सौदासेन त्वं प्रेरिता।” पुनः उक्तम्—“चिन्हं गृहीत्वा राज्ञे दर्शय, ब्राह्मण।” ततः सः शीघ्रं राज्ञः समीपम् अगच्छत् चिन्हम् अपृच्छत्। राजा अपि उक्तवान्—“ब्राह्मणश्रेष्ठ, सा सती स्त्री मम वचः निवेद्य तस्यै एवं वद।” तदा राजा तस्मै कुन्डले दत्त्वा अवदत्—“ब्राह्मण, इमानि कुन्डले गृह्य।” सदा तक्षकः एतानि कुन्डले इच्छति, इति ब्राह्मणं प्रति राजा अवदत्। तदा सः विस्मयेन पुनः राजानं प्रति उवाच—“राजन्, यदा दीप्तानि कुन्डले प्राप्तानि, तदा लक्ष्णैः तानि अवेदम्। कृपया, राजन्, एतत् सर्वं मे कथय, स्वस्य च स्थितिम् आख्याहि।” राजा अवदत्—“ये दुष्टाः सन्तुष्टा न भवन्ति, ते अहमेव पूर्ववत् अभवम्। महात्मना वसिष्ठेन मयि एष शापः कृतः। त्वं दोषात् विमुक्तो भविष्यसि न संशयः; सात्त्विकं लोकं प्राप्य गच्छ, ब्राह्मण, मम नमः ते।” ततः सः उत्तङ्कः क्षुधया पीडितः गच्छन् बिल्वफलानि अपश्यत्। ततः कृष्णमृगचर्मणि तानि बद्ध्वा कुन्डले भूमौ निहितवान्। तस्मिन्नेव क्षणे तक्षकः सर्पश्रेष्ठः तत्र आगतः। उत्तङ्कः फलानि सञ्चिन्वन् पृथिव्यां अधः अगच्छत्। सर्पश्रेष्ठः तं समक्षं समागतम् अपश्यत्। उत्तङ्कः अपि विवरं प्राप्तः, तम् अन्धकारे प्रविवेश। तस्य गुरुकार्यम् अनुष्ठातुं क्लेशेन पीडितं दृष्ट्वा, ततः सः शीघ्रं पृथिव्याः तलं विदारयामास। तत्र सः श्वेतं पुण्यगुणयुक्तं अश्वं ददर्श। तत् शीघ्रं कृत्वा धूमः उत्पन्नः। ततः सर्वे सर्पाः सन्तप्ताः समागत्य, उत्तङ्काय तानि कुन्डले दत्त्वा, प्रणम्य स्वगृहं जग्मुः। यं त्वया पूर्वं गुरुशासनात् अर्चितम्, सः भगवतः आगमनं विज्ञाय, करुणया युक्तः तत्र आगतः। सः अवदत्—“यत्र सर्वगुणनिवासः गुरुस्तिष्ठति, तत्र त्वां नयामि।” तस्मिन्नेव क्षणे सः गौतमस्य आश्रमे प्राप्तः। ततः स्नात्वा धर्मपत्नी पतिं समीपं गत्वा इदं वचनं अवदत्—“यदा अहं दृष्टवती यः गुरुकृत्येषु प्रमादं कृतवान्, सः हृष्टः प्रीतिमान् कुन्डलैः भूषितः अभवत्।” इति दृष्ट्वा सा सती तानि कुन्डले स्वकर्णयोः समारोपयत्।