नियतेन प्रायश्चित्तेन तु तद् दोषं विनश्यति। अज्ञानतो वा विज्ञानतो वा, राजदण्डादिभिः अपि, अत्रापि प्रायश्चित्तं यत्नेन कर्तव्यम्। अत्र हि भगवान् विष्णुः स्वयं भक्त्या प्रत्यक्षं वसति। आशाढस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां, द्विजोत्तम, स्वर्गद्वारे स्नात्वा धर्महरिं महाबलम् अपश्यत्। तस्मात् दक्षिणदिशि सुवर्णस्य उत्तमं खानि अस्ति। तदा व्यासः उवाच—“भगवन्, सत्यम् अवगच्छन्, कथं सुवर्णवृष्टिः अभवत्? सर्वं विस्तारतः श्रोतुम् इच्छामि, पुण्यात्मन्। एषां श्रवणेन जनानां महद् आश्चर्यं जायते।” पूर्वं रघुवंशसम्भूतः कश्चन राजा आसीत्, यः इक्ष्वाकुवंशस्य वृद्धिकरः अभवत्। तस्य यशः शत्रुवर्गस्य निग्रहेन, स्वतेजसा तप्तस्य, क्षणेन व्याप्य अभवत्। दश दिशः तस्य निर्मलकीर्त्या आवृताः। सः चतुरङ्गबलसमेतः नानादेशान् विजिग्ये। स वीरः बलवतः प्रमुखान् राज्ञः दण्डेन निगृह्य, तान् अतिक्रान्तवान्। सर्वदिशो विजित्य, रत्ननिधिं सञ्चित्य, काकुत्स्थः तत्र यज्ञकाङ्क्षया आगतः। सः वसिष्ठं, वामदेवं, कश्यपं च आदरात् पूजयामास। अन्यांश्च श्रेष्ठर्षीन्, तीर्थसंभूतान् अपि, दृष्टवान्। तान् सर्वान् दीप्ताग्निसदृशान् ऋषीन् समागतान् दृष्ट्वा, सः तेजस्वी स्वयम् सम्यक् उपससार। ततः काकुत्स्थः सर्वान् द्विजश्रेष्ठान् सम्यक् अभिवाद्य, उवाच—“सर्वे ऋषयः, यूयं च मम वचनानि शृणुत। मम यज्ञः सम्प्रति सिद्धः। यत्नेन सम्पादयध्वं, व्यर्थं विलम्बं मा कुरुत।” अगस्त्य उवाच—“सः यज्ञः नानाविधद्रव्यैः सुपाकः, सर्वदक्षिणाभिः सम्यक् समर्पितः। नानाविधानि दानानि दत्त्वा, सः मुनिभ्यः हर्षं तुष्टिं च दत्तवान्। सर्वे देवाः सम्यक् पूजिताः सन्तः, स्वस्वगृहं प्रतिनिवृत्ताः। तेन विधिनिष्पन्नयज्ञेन नृपतिः—नराधिपः—तत्र स्थितः। तस्मिन्नवेले, तपस्विनां श्रेष्ठः यमः तत्र आगतः। सः प्राज्ञः, राजानं शुद्ध्यर्थं, आचार्यदक्षिणाग्राहणाय समुपस्थितः। आचार्येण ‘मम दक्षिणां देहि’ इति बहुशः प्रार्थितः, रघुः राजशार्दूलः, सर्वं स्वधनं दक्षिणारूपेण अददात्। यदा सः आगतः, रघुः तम् आदरात् सत्कृत्य, मृन्मयानि पात्राणि उपयुज्य, सर्वकर्माणि सम्यक् अकारयत्। तस्य पूजारूपव्यवस्थां दृष्ट्वा, महर्षिः, वाक्यविशारदः, मधुरं वचनम् उवाच। सः रघुः, आचार्यदक्षिणार्थम्, सर्वं धनं दत्तवान्। क्षणं ध्यानं कृत्वा, सः विनयपूर्वकं, अञ्जलिं कृत्वा, तम् उवाच—“भगवन्, यावत् शक्तिः अस्ति, तावत् सर्वबलं प्रयतिष्ये ते हिताय।” ततः रघुः तत्र कुबेरविजयाय प्रययौ। तस्य आगमनं श्रुत्वा, कुबेरः अपि तद्वचनैः विज्ञाय, सज्जः अभवत्। तत्र सुवर्णवृष्टिः अभवत्, सा च उत्तमा सुवर्णखानि आसीत्। रघुः तां उत्तमां खानिं तस्मै न्यवेदयत्। अन्यं च सर्वं, श्रेष्ठं, राज्ञे निवेदितवान्।