सरयूतीरे स्थितं दिव्यं परमसुन्दरं नगरं आसीत्। तत्र गजाश्वरथपदातिभिः समृद्धं, महान् ऐश्वर्येण तिष्ठति। सर्वत्र सुव्यवस्थितानि चतुर्विधानि विभागानि तत्र आसन्। सरोवरैः सुसज्जितं, यत्र प्रस्फुटितपद्मानां शोभा प्रकाशते। वीणावेणुमृदङ्गादिनादैः निनादितं, शालतालनारिकेलकफलामलकवृक्षैः च शोभितं तद् नगरम्। आम्रककुदुम्बाशोकादिवृक्षैः तथा मालतीजातिबकुलपाटलीनागचम्पकवृक्षैः सुसज्जितं, निम्बजम्बीरकदलीमातुलिङ्गमहत्फलैः च अलङ्कृतम्। तत्र देवसमत्वतेजसा युक्ता राजकुमाराः संनद्धाः आसन्। उत्तमसन्मानितकविभ्राह्मणैः बृहस्पतिसमैरुपगतं नगरम्। अश्वैः उच्चैःश्रवसमैः, गजैः दिशिपालसमैः युक्तं तद् नगरम्। तस्य तीरे सूर्यवंशोद्भवाः राजानः जाताः। तत्र पुण्यजलैः, भ्रमरपक्षिणां गीतैः तीरं निनादितम्। धर्मरससम्पूर्णं, उत्तमजलप्रवाहयुक्तं नगरम्। तस्य दक्षिणपादात् जाह्नवी हरिनदी उत्पन्ना। अतः एते सरयूजाह्नवी देवैः पूजिते अतिपुण्ये इति। तदनन्तरं घटसम्भूतः ऋषिः अगस्त्यः अयोध्यां आगच्छत्। तत्र आगत्य, सः अपि यथाक्रमं तीर्थयात्रां अकुरुत्। सर्वदेवान् विधिवत् पूजयित्वा, पुण्यस्थलस्य महात्म्यम् दृष्ट्वा हृष्टः अभवत्। सः तत्र त्रिरात्रं वासं कृत्वा, यथाविधि तीर्थयात्रां अकुरुत्। तस्य आगमनं दृष्ट्वा, शोभनं हर्षपूर्णं रूपं विलोक्य, तत्र तव अन्तः परमसुखस्य प्रवाहः उत्पन्नः। तदा एषः हर्षवर्धनः कुतः जातः, हे ब्रह्मन्, कथय। अगस्त्यः उवाच— हे श्रेष्ठऋषे, एषा महान् अद्भुतमयी घटना अस्ति। अतः तस्मिन्नेव क्षणे मम अन्तः हर्षप्रवाहः उत्पन्नः। अयोध्यायाः परममाहात्म्यं, बहुविधगुणाः च। तीर्थयात्रायाः क्रमः कः? पुण्यस्थानानि के? विधिः कः? सर्वं विस्तरेण कथय, हे वाग्मिन्। तव प्रश्नात् अयोध्यायाः कीर्ति प्रकटिता। ‘अ’ अक्षरं ब्रह्मा इति कथ्यते, ‘य’ अक्षरं विष्णुः इति। ब्रह्महत्यान्यघमहापापैः पिडिताः अपि— एषा विष्णोः प्रमुखा नगरी, द्विज, भूमिम् न स्पृशति। केन अयोध्यायाः महात्म्यं वर्णनीयम्, हे तपोधन। सहस्रधारात् आरभ्य, पूर्वदिशायां एकयोजनं विस्तारः। दक्षिणे उत्तरच सरयू नदी असाया नदी पर्यन्तं सीमाः; तद् नगरं मत्स्यरूपं विष्णोः स्वं इति। पश्चिमे गोपृतारं तस्य शिरः, पूर्वे पृष्ठभागः, मध्ये दक्षिणोत्तरयोः प्रदेशः; तस्य प्राचीनकीर्तिः सुप्रसिद्धा, तत्र प्रमुखतया स्थितम्। हे मुनिशार्दूल, किमर्थं एषा नगरी यथावर्णितं प्रसिद्धा अभवत्? अगस्त्यः उवाच— कदाचित् विष्णुशर्मा नाम श्रेष्ठब्राह्मणः आसीत्। सः योगध्याननिरतः, विष्णुपूजनपरः, अयोध्यां आगच्छत्, विष्णुः स्वयं तत्र वासं करोति इति विश्र्वासं कृत्वा।