स्वलङ्कृताः सौम्यरूपाः कान्तयो महात्मनः तस्य स्वस्यानुचर्यां निर्माय स्थिताः। तस्मिन्नन्तरे महर्षिः अगस्त्यः स्वमित्रया लोपामुद्रया सहितः तत्र सम्प्राप्तः। स प्रतिदिनं नवतीर्थाख्ये सरसि स्नानं कृत्वा शुचिर्बभूव। स मनुजपतिः महिषासुरविनाशकृत् प्रभुः, सर्वदा ब्रह्मविष्णुपूजितं लिङ्गरूपं परमेश्वरं सम्यक् समर्चयत्। प्रातःकाले राजा उत्तिष्ठन् स्नात्वा स्वपादाभ्यां पुण्यभूमिं सम्प्राप्य, कार्तिकपूर्णिमायां पार्वतीप्रियस्य प्रियतमे दिने, चन्दनपद्मकर्पूरजलैः सुगन्धिभिः सपरिषिक्तः। मासध्वजारोहणाद्युत्सवेषु पुण्यस्थले पूर्वं, शुद्धहृदयः स्वदेहस्य प्रदक्षिणां चकार। स अरुणाचलनाथं करुणामृतसिन्धुमिति समभाषत। स प्रतिदिनं पञ्चामृतादिभिः विविधैः द्रव्यैः अभिषेकं कृत्वा, कल्हारपुष्पैः स्रवन्मुष्करसारैश्च पूजनं चकार। एवं त्रिवर्षाणि संयतात्मा भक्त्या सेवां समारभत। अथ स एकदा तत्र धूमपर्वतसन्निभं वृषोत्तमारूढं देवं ददर्श। तम् वसिष्ठादिब्रह्मर्षिभिः नारदादिमुनिभिश्च सेव्यमानं, करुणातरङ्गैः कमलरसनिकेतनैश्च युक्तं ददर्श। देवं दृष्ट्वा साष्टाङ्गं भूमौ सन्नम्य, राजा शीर्ष्णि कृताञ्जलिः प्रार्थनां चकार—"अहमेक एवमाचरितवान्; मम अपराधः क्षम्यताम्।" एवं विनीतः स राजा, करुणासिन्धुर्भगवान् उवाच— "सर्वाणि एतानि सर्वभूतानां हिताय सम्यग्व्यवस्थितानि। हे पुरन्दर, कदाचित् त्वं कैलासशिखरे स्थित्वा, क्षणमेकं गर्वं विस्मृत्य निग्रहात् लज्जितः। तदा मया त्वं पृथिव्यां गन्तव्योऽसि इति निर्देशितः। तस्य प्रभावेन एष क्षेत्रं मम वासभूमिर्भूत्। अधुना तव नित्यपूजनस्य प्रतापेन, आकाशवाय्यग्निजलपृथिवीसूर्यचन्द्रमानवा, सर्वे भवतः पूजया सम्प्रसन्नाः। कालः एव सर्वाणि भूतानि, वस्तूनि, मार्गान् च परिवर्तयति। मम अनन्तचिदानन्दसिन्धोः किञ्चिद्वेगाः उत्पद्यन्ते। वाणी लक्ष्मीः क्षमा श्रद्धा बुद्धिः स्वाहा स्वधा चान्याश्च, एषा मम महाशक्तिः गौरी माया जगज्जननी। तया शक्त्या सम्यगुत्थानसंरक्षणसंहारगमनानि सन्ति। मोहात् विमुक्तः मम महिमानं विचिन्तय। ततः मम रूपसम्पन्नः स पृथिव्यां राज्यमवाप्तवान्। पुनः पुरन्दरत्वेन दिव्यसुखानि चिरकालं भुक्तवान्।" नन्दिकेश्वर उवाच— "एवं उक्त्वा देवः अन्तर्धानं गतः। राजा वज्राङ्गदः सिद्धिमान् तत्रैव स्थितः। एवं हे महाभाग, शिवभक्तेः वृद्धिं ते कथितवानस्मि। किमधिकमत्र वाच्यं? शोनगिरिप्रदक्षिणा एव पर्याप्ता। उत्तरायणसंक्रान्त्यादिषु पुण्यकालेषु...