श्रद्धया भक्त्या च युक्तानां जनानां महद् भूतिं कुर्यात्। ये यथातपसा यजन्ति, तेषां मनःकांक्षानुसारं, यावच्चन्द्रतारका लोकेषु स्थिताः, तावत् फलं स्यात्। अद्य प्रभृति, ते लोकानां श्रेयसे स्वसन्निधिं ददतु। अरुणक्षेत्रे च ते सदा सन्निहिताः स्युः। त्वमपि, हे देवी अरुणे, करुणया पूर्णा अत्रैव स्थातव्या। अस्मिन्नरुणक्षेत्रे सर्वसिद्धयः सुलभाः। एषा शिवस्य शोणगिरिपतेः प्रीत्यर्थं हिमालयकन्यया कृतमासीत्। अहं च शोणनाथस्य महिमामृत्य तव च संतुष्टः। कथं पाण्ड्यराजो वज्राङ्गदः शोणं नदीं तीर्तवान्? कथं च विद्याधराधिपती, माल्यवद्भ्यां शोभमानौ, तं मार्गं गतवन्तौ? यदि ते भगवत्स्वामिनि दृढा भक्तिरेवास्ति, वदामि वज्राङ्गदस्य चरितं, ज्ञानिनश्च कर्माणि। कदाचित् पाण्ड्येषु वज्राङ्गदः नाम राजा आसीत्। धर्मात्मा, न्यायनिपुणः, गंभीरः, दानशीलः, क्षमाशीलश्च सः। शिवपूजायाम् अर्पितचित्तः, समृद्धः, साधुषु श्रेष्ठः। एकदा मृगयायाः निमित्तेन सः उत्तमाश्वेन निर्गतः। तत्र कस्तूरीमृगं ददर्श, यः तीव्रगन्धं विमुञ्चन् आसीत्। स तं मृगं धावयन् शोणगिरिं प्रति जगाम। ततः राजा भग्नधनुर्बभूव, भ्रमणश्रमात् क्लान्तः। कस्मिंश्चित् अज्ञातकारणे दुःखितः, इव गजपीडितः। चिन्तयामास—"किं नु मे चित्तस्य हेतुरिह व्याकुलता?" एवं विह्वलः कारणं न ज्ञातुमशकत्। तदा पश्यन्, द्वौ पुरुषौ ददर्श, ये पशुशरीरं त्यक्तवन्तौ। किरिटकुण्डलधरौ, हारकङ्कणभूषितौ। विस्मितचित्तस्य राज्ञः तौ समुपस्थित्य वाक्यमूचतुः—"राजन्, मा शोचि; एष शोणगिरिनाथस्य प्रभावः।" ताभ्यां सान्त्वितः राजा तान् पप्रच्छ—"कौ युवां, येन ममायं अद्भुतः संयोगः जातः?" तस्य प्रश्नस्योत्तरं कलाधरः प्राह—"राजन्, वयं पूर्वं विद्याधराधिपती आसीव। कदाचित् सुवर्णगिरिसमीपे दुर्वाससो मुनेश्रमस्य पार्श्वे, उग्रं तपः कृत्वा शिवपूजनाय तिष्ठाम। यद्यपि संयताः स्म, तथापि सत्यबुद्ध्या अपि गर्विताः अभवाम। तत्र स्थले स्नेहात्, तस्य वैभवस्य चातिशयेन, अहं तु तेषां पुष्पाणां अद्भुतगन्धेन सर्वथा आकृष्टः। तदा शाण्डिल्यवृक्षमूले व्याघ्रचर्मणि उपविष्टः दुर्वासाः, क्रोधावेगात् कम्पिताधरः, कुपितः, तप्ततेजसा देहं दहन्, तं रूपं दर्शयन्। स उवाच—'हा, युवां दुर्जनौ, पतिताचारौ, को युवां, यावद् अतिगर्वितौ? एष ममाश्रमः, पुण्यः, पावनः, भूतालयः।