सौम्यभुजाय तुभ्यं नमामि, सुरूपजङ्घाय च नमस्कारं ददामि। पुनः पुनः शान्तस्वरूपाय वामनरूपधारिणे केशवाय नमः। ततः तुष्टचित्तः पुण्यशीलश्च हृषीकेशः धर्मकथां प्रवक्तुम् आरब्धवान्। स धर्मज्ञं प्रीत्या उवाच—"वरेण याचस्व, यद् हृदयस्य प्रियं भवेत्।" "यः कश्चिद् अलस्यं विना मम एतत् स्तोत्रं स्तौति, तं अहं स्थिरं स्थापयामि, जगदाचार्य, तव नाम्ना। केवलं मम स्मरणेन धर्महरिणः पापात् नरः विमुच्यते। सरय्वाः सलीलेषु स्नात्वा, अशुद्धभावरहितचित्तः सन्, अत्र दानं दत्त्वा, होमं कृत्वा, जपं पठित्वा, ब्राह्मणान् भोजयित्वा, यत् किञ्चित् पापं जातं स्यात्, ज्ञात्वा वा अजानता वा, तद् विधिना प्रायश्चित्तेन विनश्यति। अज्ञानतः वा विज्ञानतः, राजदण्डादिभिः वा, अत्रापि प्रयत्नेन प्रायश्चित्तं कर्तव्यम्। अत्र विष्णुः स्वयमेव प्रत्यक्षं भक्त्या वसति।" "आषाढस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां, द्विजश्रेष्ठ, स्वर्गद्वारे स्नात्वा धर्महरिं दृष्ट्वा, तस्मात् दक्षिणदिशि श्रेष्ठं सुवर्णखानं अस्ति।" ततः व्यासः उवाच—"भगवन्, सत्यविद्, कथय—कथं सुवर्णवृष्टिः अभवत्? एतत् विस्तरेण श्रावय, पुण्यश्लोक। एषां श्रवणेन जनानां महदाश्चर्यं जायते।" "पूर्वं रघुवंशे जातः राजा आसीत्, यः इक्ष्वाकुवंशवर्धनः। तस्य कीर्तिः शत्रुशक्तिभिः दग्धैः वीर्यतेजसा त्वरितं प्रख्याता। तस्य निष्कलङ्कयशसा दश दिशः प्रकाशिताः। स चतुरङ्गबलसमेतः नानादेशान् विजिग्ये। स वीरः बलवान् राजश्रेष्ठान् दण्डेन निगृह्य तान् अतिक्रान्तवान्। सर्वदिक् विजित्य, रत्नकोशं सञ्चित्य, काकुत्स्थः तत्र यज्ञकामः समुपागच्छत्।" "स वसिष्ठं, वामदेवं, कश्यपं च मान्यतया पूजयामास। अन्यांश्च पुण्यतीर्थसंभूतान् श्रेष्ठर्षीन् अपश्यत्। स तान् सर्वान् समागतान्, अग्निसमप्रभान्, साक्षात् स्वयम् उपेत्य यथोचितं प्रणनाम। ततः काकुत्स्थः सविनयम् सर्वान् द्विजश्रेष्ठान् प्रणम्य, उवाच—'एते सर्वे मुनयः, यूयं च मम वचांसि शृणुत। मम यज्ञः सम्प्रति सिद्धः। प्रयत्नेन समारभध्वं, व्यर्थं विलम्बं मा कुरुत।'" अगस्त्यः उवाच—"स यज्ञः नानाविधद्रव्यैः सम्यक् सिद्धः, रम्यः, सर्वदक्षिणाभिः च सम्यक् पूरितः। स राजा नानाविधानि दानानि दत्त्वा मुनीन् तुष्टिं प्रीतिं च प्रापयामास।" "यदा सर्वे देवाः सम्यक् पूजिताः स्वस्वस्थानानि जग्मुः, तदा स यज्ञः विधिवत् कृतः, नराधिपेन, तेन राज्ञा। तस्मिन्नन्तरे तपस्विनां श्रेष्ठः यमः तत्र आगतः। स प्राज्ञः, राज्ञः शुद्ध्यर्थं, उपाध्यायदक्षिणाग्रहणाय आगतः। उपाध्यायेन बारं बारं 'मम दक्षिणां देहि' इति निवार्य, रघुः, नृपश्रेष्ठः, सर्वस्वं यथायोग्यं यज्ञदक्षिणां दत्तवान्।