गौरी तदा लज्जया स्वदेहे स्वयमात्मानं निगूढवती। तयोः समीपसंयोगेन द्वयोः अर्थयोः ऐक्यवत्, तौ एकत्र समागतौ। तदा अद्भुतं रूपं प्रादुर्भूतम्, यत्र शिवः शिवया सह संयुक्तः। तस्याः शरीरस्य अर्धं चन्द्रलेखया भूषितम्, अर्धं च शशिधवल्यवच्छन्नम्। तस्याः अङ्गानि एकरक्तवर्णेन विकसन्ति, एकस्तनः च दृश्यते। ततः भगवती प्रति उच्यते—"देवि, अतोऽपरं कोपस्य स्थानं त्वयि मा भूयात्। तथापि, स्तननाम्नि शुभे, मम समीपे स्थातुमर्हसि। सर्वे जनाः भोगमोक्षयोः आनन्दं प्राप्नुयुः। या मन्त्रसिद्धिदात्री, सा अपि अत्र सदा सन्निहिता भवतु। सा सर्वरोगान् नाशयतु, सर्वदुःखानि अपाकरोतु। ये भक्त्या श्रद्धया च युक्ताः, तेषां जनानां महद् हितं कुर्यात्। ये यथातपसोऽर्चनं कुर्वन्ति, यावत् लोकेषु चन्द्रतारका वर्तन्ते, तावत् फलप्रदं भवतु। अद्य प्रभृति, लोकार्थं तयोः सन्निधिः सदा भवतु। अत्रैव अरुणक्षेत्रे सदा तौ प्रतिष्ठेते इति स्यात्। त्वमपि, हे देवी अरुणे, अत्र करुणया युक्ता स्थेया। अस्मिन्नरुणक्षेत्रे सर्वसिद्धयः सुलभाः। एषा हिमालयकन्यया शोणगिरिनाथस्य तुष्ट्यर्थं क्रिया कृता। तदा देवी उवाच—"शोणस्य प्रभोः महिमामृतस्य त्वया अहं तुष्टा। कथं पाण्ड्यराजः वज्राङ्गदः शोणं नदीं तीर्त्वा गतवान्? कथं च विद्याधराधिपती, शोभमानमाल्यधारिणौ, तत्र गतौ?" यद्येषा भगवत्कथाभक्तिः तव दृढा अस्ति, अहं वज्राङ्गदस्य चरितं, तथा ज्ञानिनः कर्माणि अपि कथयिष्यामि। कदाचित् पाण्ड्येषु वज्राङ्गदः नाम राजा आसीत्। स धर्मात्मा, न्यायविशारदः, गंभीरः, दानशीलः, क्षमाशीलश्च। स शिवपूजासेवनाय समर्पितः, समृद्धः, साधुषु श्रेष्ठः च। एकदा मृगयायाः नाम्ना शुभे अश्वे समारूढः निर्गतः। तत्र स गन्धवतीं कस्तूरीमृगं ददर्श। स मृगः तेन अनुगतः शोणगिरिं प्रति धावितः। ततः राजा भग्नधनुः, श्रान्तः, दूरं भ्रमन्, गतवान्। अज्ञातहेतोः दुःखितः, गजपीडित इव अभवत्। स चिन्तयामास—"किं एषा हेतुरहितं मनसो विक्षेपः?" एवं क्लिश्यमानः, कारणं न ज्ञातुम् अशक्तः, पश्यन् तिष्ठन् द्वौ प्राणिनौ अपश्यताम्, ये स्वपशुशरीरं त्यक्तवन्तौ। तौ किरीटकुण्डलधरौ, हारकङ्कणभूषितौ। तौ विस्मितचित्तं राजानं सम्बोध्य प्राहतुः—"राजन्, मा शोचिः; एष शोणगिरिनाथस्य प्रभावः।" ताभ्यां समाश्वासितः राजा उवाच—"कौ युवां, येन मम एषा अद्भुतदर्शना प्राप्ता?" पृष्टे तु तेन, कलाधरः प्रत्युवाच—"राजन्, वयं पूर्वं विद्याधराधिपती आसीव।