सर्वे पूज्याः सन्ति इति कारणेन अहम् अपि कृताञ्जलिः सन्मानपूर्वकं तिष्ठामि। हे देवदेवि, एषा तव मोहा सनातना स्वभावतः एव दृश्यते। तपः ध्यानं च क्लिष्टजनानां योग्यं, किन्तु अहं नारायणः, त्वं लक्ष्मीः; अहं ब्रह्मा, त्वं सरस्वती। त्वं वारुणी, अहं नागेश्वरः; त्वं रोहिणी, अहं सोमः। त्वं जाह्नवी, अहं सागरः; त्वं मेरुः, अहं पृथिवी। त्वं बुद्धिः, अहं राजेन्द्रः; त्वं शान्तिः, अहं वायुः। त्वं विद्या, अहं वेद्यः; त्वं वाणी, अहं अर्थः, हे पार्वति। सृष्टौ स्थितौ लये च कृपादाने च अहमेव ईश्वरः। हे देवी, स्वेच्छया धार्यमाणशरीरा त्वं चैतन्यतेजःस्वरूपा। यदनुत्तमं, तदिदानीं मया क्रियते। तदा गौरी लज्जया स्वशरीरे एव लीनाभवत्। तौ उभौ, समीप्ययोगेन संयुक्तार्थाविव, एकत्र समागतौ। तत्र दिव्या रूपा प्रादुरासीत्, या शिवशिवायाः संयुक्तिरिव आसीत्। तस्याः रूपस्य अर्धं भागं चन्द्रकला शोभयामास, अर्धं तु चन्द्रप्रभया आवृतम्। एकरक्तवर्णा अङ्गानि बभ्रुः, एकस्तनः च दृश्यते स्म। हे देवी, अतोऽपि परं कोपाय स्थानं मा अस्तु। तथापि, हे स्तननाम्नि, इह मम समीपे वस। सर्वे जनाः उभयत्र, भोगे च मोक्षे च, पूजयन्तु, रमन्तु च। या मन्त्रसिद्धिदात्री, सा अपि अत्र सदा सन्निहिता भवतु। सा सर्वरोगान् निहन्यात्, सर्वदुःखानि च नाशयेत्। या भक्त्या श्रद्धया च युक्तानां महत् श्रेयः करोतु। यथायोग्यं तपसा पूजनस्य, यावत् चन्द्रतारका लोकेषु तिष्ठन्ति, तावत् एव एषा फलप्रदा भवतु। अद्यप्रभृति, लोकसमृद्धये सदा सन्निधिं ददातु। अत्रैव अरुणक्षेत्रे सदा सन्निहिता भवतु। त्वमपि, हे देवी अरुणे, करुणया पूर्णा अत्रैव तिष्ठ। अस्मिन् अरुणक्षेत्रे सर्वसिद्धयः सुलभाः सन्ति। एषा शोणगिरिनाथस्य तुष्टिकार्यं पार्वतीपुत्र्या कृतम्। मया त्वयि, शोणनाथमाहात्म्यसुधया, परितोषः जातः। कथं वज्राङ्गदः पाण्ड्यराजः शोणं नदीं अतीत्य गतः? कथं च विद्याधराधिपती, प्रभासम्पन्नौ माल्यधारिणौ, तत्र गतवन्तौ? यदि तव एषा भूतनाथभक्तिः दृढा अस्ति, तर्हि अहं वज्राङ्गदस्य चरितं तथा ज्ञानिनः कर्माणि वक्ष्यामि। अभूत् किल पाण्ड्येषु राजा वज्राङ्गदनामकः। धर्मात्मा, न्यायनिपुणः, गंभीरः, दानशीलः, क्षमावान् च सः। सः शिवपूजारतिः, सेवायाम् अनन्यचित्तः, धन्यः, साधुषु श्रेष्ठः आसीत्। कदाचित् मृगयायाः निमित्तेन उत्तमाश्वेन निर्गतः। तत्र सः गन्धान्वितं कस्तूरीमृगं अपश्यत्। स मृगः तेन अनुधाव्यमानः शोणगिरिं प्रति धावितः। ततः राजा भग्नधनुः, भ्रमणक्लान्तः, तत्रैव अनुव्रजन् अविशत्। अज्ञातकारणात् संतप्तः, गजेन इव पीडितः, सः तत्र स्थित्वा विचिन्तयामास।