स्वरूपं स्वं परमसुन्दरं धारयित्वा सा देवी समाधिं जगाम। तदा सा गर्वातिशयेन सर्वमपि तेजः परित्यज्य घोरतपसि प्रवृत्ता। तस्यां तथा स्थितायां, इन्द्रः पुलोमात्मजया सह, चतुर्दिशां रक्षिभिः सहितः, गन्धर्वाप्सरसां गणैः, वसुभिः अन्यैश्च देवगणैः, एकादशभिः महारुद्रैः, द्वादशभिः आदित्यैः, यक्षराक्षससर्पभूतगणैः, शिवस्य परिचारकैः सह, सहस्रशः महेशानं परिवृत्य समुपेत्य तस्थुः। तत्र सर्वे लोकान्तकभीषणविस्मयेन आहत्य विस्मिताः अभवन्। सा च देवी, बहूनां रात्रियानां प्रवृद्धं वियोगदुःखं परित्यज्य, तस्य पादाङ्गुलीषु लोचनानि न्यवेशयत्। स्नेहरसस्मिताङ्गकण्ठाभरणा सा, साभिप्रायं मधुरं वचनं प्राह। ‘‘यतः सर्वे पूज्याः, तस्मात् अहमपि कृताञ्जलिः त्वां नमामि।’’ तदा महेश्वरः तां देवीमुवाच— ‘‘देवेश्वरि, एषा ते मोहः सनातनः स्वाभाविकश्च। तपः समाधयः च कोटिप्रकारेण कठोरजनानां कार्यम्; अहं नारायणः, त्वं लक्ष्मीः; अहं ब्रह्मा, त्वं सरस्वती। त्वं वारुणी, अहं नागेशः; त्वं रोहिणी, अहं सोमः। त्वं जाह्नवी, अहं सागरः; त्वं मेरुः, अहं पृथिवी। त्वं बुद्धिः, अहं नृपतीनामधिपः; त्वं शान्तिः, अहं वायुः। त्वं विद्या, अहं ज्ञेयः; त्वं वाणी, अहं अर्थः, हे पार्वति। सृष्टिस्थितिसंहारानुग्रहकर्मणि अहमेव प्रभुः। हे देवी, स्वेच्छया धार्यमाणशरीरा त्वं चैतन्यतेजःस्वरूपा। यदनुपायं तदद्य मया साध्यते।’’ एवं उक्त्वा गौर्यपि लज्जया स्वशरीरेऽन्तर्धानमगमत्। तौ च शिवशिवयोः संनिकर्षेण द्वयार्थसम्बन्धवत् एकत्र समागतौ। तदा तत्र दिव्यं रूपं प्रादुरभूत्—शिवशिवायाः ऐक्यरूपम्। तस्याः कलेवरस्य अर्धं चन्द्रकलाभूषितं, अर्धं च चन्द्रप्रभया आवृतम्। तस्याः सर्वाङ्गानि एकपिङ्गलवर्णानि, एका स्तनदर्शना च। ततो महेश्वरः उवाच— ‘‘देवि, अतोऽन्यथा कोपस्थानं त्वयि नास्तु। तथापि, हे स्तननाम्नि, मम समीपे स्थास्यसि। सर्वे जनाः भोगमोक्षयोः पूजनं मुदं चाप्नुयुः। या मन्त्रसिद्धिदात्री स्यात्, सा अत्र सदा तिष्ठतु। सा सर्वरोगान् नाशयतु, सर्वदु:खानि अपाकरोतु। या भक्तिश्रद्धायुक्तानां महदुपकारं कुर्वीत, तस्याः कृते सर्वं स्यात्। ये यथातपसा पूजयन्ति, तावद्ब्रह्माण्डे चन्द्रतारकाभ्यां यावत्, तावत् फलप्रदानं स्यात्। अद्यप्रभृति, लोकार्थसमृद्धये सदा अत्र तिष्ठतु। अत्रैव अरुणक्षेत्रे सदा वर्तन्तां। त्वमपि, हे अरुणे, करुणया पूर्णा अत्रैव तिष्ठ। अस्मिन्नेव अरुणक्षेत्रे सर्वसिद्धयः सुलभाः। एषा शोनगिरिनाथस्य तुष्टिकार्यक्रिया हिमवत्सुतया कृताः।’’ एवं कृत्वा देवी प्रहृष्टा बभूव, शोनगिरिनाथमहिमामृतात् सन्तुष्टा। ततः प्रश्नः— ‘‘कथं पाण्ड्यराजो वज्राङ्गदः शोनं नदीं तीर्त्वा गतः? कथं च विद्याधराधिपती, माल्यधारिणौ, तत्र गतौ?