अयोध्यया तुल्यं नगरं नान्यत् क्वचित् दृश्यते। तत्र हि स्वयम् हरिः निवसति; तेन सा कस्यापि उपमा न स्यादिति। अहो विष्णुः! अहो पुण्यभूमिः! अहो अयोध्या! अहो महापुरम्! इति स धर्मः पुनः पुनः उच्चारयन्, हर्षवेगेन नृत्यन् दृष्टः। तं धर्मं एवं नृत्यन्तं दयावशाद् धर्मः प्रणम्य, हरिं भक्त्या स्तोतुम् आरब्धवान्। सः उवाच – नमो विष्णवे, यस्य दिव्यपादौ शङ्करः स्पृशति। नमस्ते, यस्य पादौ भक्त्या पूज्यन्ते, ब्रह्मादिभिः प्रियः। पद्मनाभस्य तव पादपद्मेभ्यः पुनः पुनः नमः। ॐ, नमो योगनिद्राय, यं योगिनः स्वात्मनि चिन्तयन्ति। सुकेशाय, सुसुगन्धनासाय, सुन्दरललाटाय, चक्रधराय ते नमः। सुबाहवे, सुललाटाय, सुजङ्घाय, नमो नमः। केशवाय, शान्ताय, वामनरूपधारिणे पुनः पुनः नमः। तदा हृषीकेशः प्रसन्नचित्तः धर्मविषये भाषितुम् आरब्धवान्। स उवाच – वरं वृणुष्व धर्मज्ञ, यत् तव मनसि प्रियतमा अस्ति। यः कश्चन अलस्यन् एष स्तोत्रेण मां स्तौति, तं अहम् अत्रैव तव नाम्ना लोकाचार्यं स्थापयामि। केवलस्मरणेन अपि धर्महरिणा पापात् नरः विमुच्यते। यः सरयूतीरजले स्नात्वा, मलिनवासनाम् उत्सृज्य, दानेन, होमेन, जपेन, ब्राह्मणभोजनेन च अत्र यत् किञ्चित् पापम् उदेति, स चेत्सम्यक् प्रायश्चित्तं कुर्यात्, तत् पापं नश्यति। अज्ञानतः ज्ञानतः वा, राजदण्डेन वा अन्यैः, अत्र अपि प्रयत्नेन प्रायश्चित्तं कार्यम्। अत्र हि भगवान् विष्णुः भक्त्या प्रत्यक्षरूपेण वसति। अत्र, आषाढशुक्लैकादश्यां, द्विजश्रेष्ठ, स्वर्गद्वारे स्नात्वा, धर्महरिं दृष्ट्वा, दक्षिणदिशि सुवर्णस्य उत्तमं खनिः अस्ति। तत्र व्यासः उवाच – भगवन्, सत्यवेदिन्, कथं सुवर्णवृष्टिः अभवत्? सर्वं विस्तार्य श्रोतुम् इच्छामि, धर्मज्ञ। एष कथा श्रवणे जनानां महदाश्चर्यं जनयति। पुरा रघुवंशे कश्चन राजा आसीत्, यः इक्ष्वाकुवंशस्य कीर्तिवर्धकः। तस्य ख्यातिः तत्क्षणमेव शत्रुवर्गस्य पराभवेन, स्वविक्रमदीप्त्या, प्रख्याता अभवत्। दश दिशः तस्य निर्मलयशसा आच्छादिताः। सः चतुरङ्गबलसमेतः नानादेशान् विजित्य, शत्रून् पराजित्य, सर्वान् नृपतिंश्च बलवतः निगृह्य, तान् अतिशयेन अतिक्रान्तवान्। सर्वदिग्विजयं कृत्वा, बहुरत्ननिधिं संचित्य, काकुत्स्थः तत्र यज्ञकर्मणि मनः समाहितवान् आगतः। तत्र सः वसिष्ठं, वामदेवं, कश्यपं च आर्चयामास। अन्यांश्च पुण्यतीर्थसंभूतान् श्रेष्ठीन् ऋषीन् अपि सः दृष्टवान्। तान् सर्वान् समागतान्, दीप्ताग्निसमानवपुषः, दृष्ट्वा, सः स्वयम् समीपं गतः। ततः काकुत्स्थः तान् सर्वान् द्विजश्रेष्ठान् ऋषीन् सम्यक् सुसम्मान्य प्रणम्य उपगच्छत्।