यदा सा देवी तरुण्यां सती, तत्र काचित् तां पप्रच्छ—"कस्मात् तव मनः तरुण्यां एव भोगेषु उदासीनं दृश्यते?" इति। "हंसपिच्छोपधानं, मुक्ताच्छत्राणि च तव सन्ति," इति पुनः वदन्ती तस्यै स्नेहेन, "सौम्ये, सौभाग्ययोगात् त्वं तु तापस्य जडतां परित्यक्तवती।" तथापि सा पुनरुवाच—"त्रैलोक्यनाथो महिषो नाम दैत्याधिपतिः अस्ति।" पुनः सन्देहं न कुर्वती, "नूनं स एव प्रभुः सर्वं श्रुतवान्," इति निश्चित्य उक्तवती। एवं प्रतिकूलं चातिप्रतिकूलं च वचनं तस्या उक्त्वा, सा दैत्यस्त्रीरूपिणी महाक्रोधेन व्रतं समादधात्। तस्याः व्रतग्रहणं श्रुत्वा स महिषोऽपि, कोपात् रक्तलोचनः अभवत्। ततः सर्वतः रथैः, गजैः, अश्वैः, पदातिभिः च सः प्रवृत्तः। तुर्यनिनादैः, मृदङ्गध्वनिभिः च, नभः विदीरितमिव अभवत्। सः महिषः क्रूरः, दुष्प्रसह्यः, सर्वत्र विचरन्, भीषणदर्शनः, महाजवः, महाकिरीटी, विकटवक्त्रः, भीमनेत्रः च अभवत्। एतस्मिन्नेव समये, तस्याः व्रतविघातकारणात्, देवी तं कोलाहलम् श्रुत्वा, रक्तगिरिकानने पशुराजमारोह्य स्थितवती। सा सिंहनादं घननिनादसदृशं घोरं निनादयामास। तदा मातरः स्वदेहात् क्रोधेन योगिनीनां मण्डलम् उत्पादयामासुः। तत्र काचित् रक्तवर्णा दण्डधारिणी हंसमारूढा बभूवुः। अन्याः क्रुद्धाः ज्वलत्-त्रिशूलधारिण्यः अभवन्। अन्याः सैन्यैः सह मयूरमारूढाः निर्गताः। अन्याः परमक्रुद्धाः गरुडमारूढाः निर्जग्मुः। तथैव केचन व्याघ्रमारूढाः नीलोत्पलसदृशप्रभाः प्रस्थिताः। अपराः क्रोधात् रक्तवर्णाः सहस्रनेत्राः चित्रचर्मणि गजमारूढाः आसन्। केचन अश्वमारूढाः विद्युत्सदृशप्रभाः समागताः। एवं चतुर्नवत्युत्तरचत्वारिंशलक्षकोट्यः योगिन्यः असुराश्रमस्य बहिः स्थिताः। तदा योगिनिमण्डलस्य च दैत्यसेनायाः मध्ये, योगिन्यः मुक्तैः बाणैः दैत्यकिरिटानि विदारयन्ति स्म। रक्तनद्यः प्रवहन्ति स्म, कैशिकतृणानि तेषां तीरशोभां वहन्ति स्म। पिशाच्यः गृध्रचञ्चुं प्रासादवत् आरूढाः, दैत्ययोधमुण्डैः पूरितं रुधिरमदम् अपिबन्। गृध्रवृन्दाः तेषां नाभिमांशानि राज्जुसंशयानि गृहीत्वा हरन्ति स्म। सिद्धविद्याधरशक्तिभिः विमुक्ताः, मन्दारगन्धेन सौरभ्यम् आनीयन्ति स्म। शत्रूणां अश्वाः योगिनिभिः शुद्धीकृताः, तेषां शरीराणि तेषु लीनानि स्रुतानि स्म। केचन दण्डैः, अन्ये तीक्ष्णशूलैः, अपराः शितधारास्त्रैः तान् प्राहरन्। योगिन्यः खड्गैः दैत्यसेनापतीन् विनाशयन्ति स्म। तत्र ब्राह्मी स्वयम् अग्रे गत्वा, युद्धव्यूहं स्थापयित्वा, तान् दानवान् निहन्ति स्म। माहेश्वरी च दीर्घकालपरिश्रमेण त्रिशूलेन ताडयामास। कौमारी शूलप्रहारात् दैत्यस्य शिरः विदारयामास। वाराही वेगेन बाष्कलस्य शिरः गदया विध्वंसयामास। तेषां निन्दनात् तस्याः यशसः नाम प्रसिद्धं अभवत्। प्रचण्डः च चामरः च, द्वौ महाबलिनौ, महाकिरीटजवौ, तत्र स्थितौ। एवं तेषां योगिनीनां दैत्यसेनायाः च महद् रणं समजनि, सर्वं देव्या महिम्ना प्रकाशमाने।