एषः शॊणपर्वतस्य पादः, प्रवालपर्वत इति ख्यातः। तत्रैव मया त्र्यम्बकः प्रतिष्ठापितः। मम आश्रमस्य समीपे एषः महत् पुण्यक्षेत्रम्। मुन्यनुज्ञया आश्रमः स्वीकृतः। तस्य आश्रमस्य रक्षार्थं वनवासिनी सत्यवती नियुक्ता। सा सर्वं पुण्यवनं रक्षयितुं नियोजिता। ततः शीघ्रमेव सा मन्दारपुष्पैः अलङ्कृतं केशसंयोजनं कृत्वा, स्वर्णचिह्नितं, मृदुलं, हंसलाञ्छनयुक्तं वस्त्रं त्यक्तवती। तस्या मृदुलाङ्गुल्यः पुष्पान् अपि न शक्नुवन्ति समुल्लुन्तुम्। वज्रसूचिसदृशानि तस्या अङ्गानि कंटकैः विदारितानि। सा कमलनद्यां स्नानं कृत्वा, कुशतण्डुलतिलगौरीनदीजलैः पूजनं चकार। वालुकामण्डले सवितारं आवाह्य कमलैः सम्पूज्य, तत्रैव शङ्करलिङ्गं स्वयमेव स्थापयामास। पीठप्रतिमामूलाङ्गैः सवितारं पूजयामास। सर्वदिक् सोमादिग्रहान् गोमुद्रादिभिः पूजयामास। परमशुद्धेन जलैः सर्वं प्रोक्ष्य, तत्त्वशुद्धिं कृत्वा, अन्तर्यागं चकार। वामादिशक्तीन् पत्रेषु स्थापयित्वा, पत्राग्रेषु सूर्यचन्द्रनाडीस्थापनं कृतवती। तदूर्ध्वं शक्तिचक्रं पञ्चब्रह्म च न्यस्य, चन्दनपुष्पधूपदीपादीन् समर्प्य, सर्वदिक् इन्द्रादीन् वज्रधारिणः च आवाह्य, पञ्चवक्त्ररूपाणि चण्डेश्वरपूजनं च शास्त्रविधिना पुण्यद्रव्यैः चकार। कन्दमूलफलादीन् नैवेद्यरूपेण विधाय, अङ्गुष्ठाग्रे स्थित्वा पञ्चाग्निमध्ये तापं सहमाना, वर्षरात्रौ जलधाराभिः मेघैः सह स्थितवती। हस्तपादाभ्यां कमलानि निर्माय, वदनेन शशिनं स्तुत्वा, निवारबीजदानात् पशूनपि पोषयामास। आलवालफलजलैः सुशोभनकुम्भेषु आहृत्य स्नानं चकार। पर्वतदुहिता शॊणपर्वतस्य प्रदक्षिणां कृतवती। पञ्चाक्षरीमन्त्रं जपित्वा, शिवस्तोत्राणि चोच्चारयत्। प्रतिदिनं अरुणाचलनाथं प्रणम्य, प्रदक्षिणादिकं सर्वं विधिवत् अकरोत्। एतस्मिन्नन्तरे सुरारिपुः, अवज्ञातः, इन्द्रपुरीं विनाशयामास। स सर्वलोकविजयी, सिद्धविद्याधरभयदायकः, घोरशापैरपि दुर्दम्यः अभवत्। स ऋषिपत्नीनां धर्ममार्गं विघ्नयित्वा, हिरण्यकशिपोः सेवकः, हिरण्याक्षसमः, आसीत्। ततः स तपस्विन्याः रूपं धारयित्वा गिरिजाम् उपसृत्य, उवाच— "सुभगे, किमर्थं त्वमत्र भीमवने वससि?" इति।