एवं, हे मित्र, हिमवान्स्य कन्या शनैः शनैः तस्य हृदयम् आनन्दयति स्म। तत्र गृध्राः सूत्राणि आकर्षन्ति, मकराः जलशाकानि अपि हरन्ति। श्चामरमृगाः घनकुञ्चितकेशाः पुच्छेन मलम् अपाकर्षन्ति। कपिः फलानि पुष्पाणि गृह्णन्ति, भल्लूकाः मधुयुक्तानि पत्राणि हरन्ति। कोकिलकाकोत्कराः शुकाः श्येनाः मृगाः व्याघ्राः हरितगजाः च तत्र वर्तन्ते। प्राचीनयज्ञेषु कृतानां समर्पणानां गन्धः सर्वत्र व्याप्तः। तत्र काकशत्रवः शतरुद्रीयं पठन्ति। तत्र शाकान्नक्षेत्रेषु व्याघ्राः गौः च विचरन्ति। किञ्च, तत्र कस्यचित् रम्ये पुण्ये मोहने स्थले, सप्तपत्रवृक्षस्य अधः, चित्रव्याघ्रचर्मणि उपविष्टः स तपस्वी आसीत्। तस्य जटाः तण्डुलशालिप्रभाभिः रक्ताभाः, शरीरम् भस्मनाऽवलिप्तम्, नासाग्रनिम्नदृष्टिः, मृदु मुखम्, अन्तर्मननम् आविष्टः, शय्यायाः अन्ते स्थितः। षड्रिपूनां नाशाय यथासंस्कारम् कृत्यां कृत्वा, सा कन्या तं तपस्विनम् उपगच्छति स्म। अयम् अरुणः पर्वतः पुण्यप्रदेशेषु पूजितः। एवं उक्त्वा, विजयादिभिः तस्य मुखेन उमायाः वृत्तान्तम् अवगच्छति। मुनिः अतिथिसंमानार्थम् मूलानि कन्दानि फलानि च अर्पयति। दीपस्तम्भस्य प्रादुर्भावादारभ्य सर्वं क्रमशः कथयति। शोनपर्वतस्य पूर्वभागे स्थलीश्वरनाम्नि पुण्यस्थलम् अस्ति। तत्र वैकुण्ठपरमेष्ठ्यादिदेवैः सघनम् आवासितम्। शोनपर्वतस्य पादे प्रवालपर्वताख्यः देशः प्रसिद्धः। अतः तत्रैव त्रिनेत्रं स्थापयामि। मम आश्रमस्य समीपे एषः महान् पुण्यः क्षेत्रम्। मुनिस्यानुज्ञया आश्रमः स्वीकृतः। आश्रमरक्षणार्थं वनवासिनी सत्यवती नियुक्ता। सर्वपुण्यवनस्य रक्षणाय सा यथानिर्देशम् आचारयति। ततः शीघ्रं सा जटाः मन्दारपुष्पैः अलङ्कृत्य ग्रन्थिं बध्नाति। स्वच्छं हंसचिह्नितं वसनम् तुषारसमानं त्यजति। कोमलाङ्गुल्यः पुष्पाणि अपि न शक्नुवन्ति लुनातुम्। वज्रसूचिसमानानि अङ्गानि कण्टकैः विदारितानि। पुण्ये कमलनद्यां प्रातःस्नानम् आचरति। कुशान्नतिलगौरिनदीजलसम्पुटेन पूजां करोति। वालुकामण्डले सूर्यं आवाह्य, पद्मैः पूजयति। स्वयं शङ्करलिङ्गं स्थापयति। आसनप्रतिमा-मूलाङ्गैः सूर्यं पूजयति। सर्वदिशासु सोमादिग्रहान् गौमुद्रादिभिः पूजयति। अतीव शुद्धेन जलेन सर्वं प्रक्षालयति। भूतशुद्धिं कृत्वा अन्तर्यागम् आचरति। पङ्कजपत्रेषु वामाद्यशक्तीः स्थापयति, पत्राग्रे सूर्यचन्द्रनाडीः स्थापयति। तस्य उपरि शक्तिचक्रं पञ्चब्रह्म च स्थापयति।