मा भैः, भगवति! कालक्रमेण तद् यथावत् प्रत्युत्तरं भविष्यति। एवं तस्यां सुरक्षां दत्त्वा, अन्धकसूदनः मुकुन्दादीन् विससर्ज। एकदा, गूढव्रणस्य कारणेन सा स्नेहपूर्वकं 'काली' इति अभिहिता। तत्र, परमा देवी स्वेच्छया तन् त्वचं त्यक्तवती। सा त्वचायाः कौशिकी नाम्ना काली, विंध्याचले निवसति। तथा देवी गौरी अपि तस्मिन् शोभनशिखरे स्थित्वा। शनैः, कामेनैकत्वं प्राप्त्वा, पार्वतीं सुषूता। तयोः नारायणः च चतुर्मुखः च, इति परम्परा वदन्ति, उभौ उक्तवन्तौ। तौ द्वौ बालकौ, वर्धमानौ, मातृपितरौ पश्यन्तौ। कदाचित् वीणानिनादेन, कदाचित् चित्रलेखनैः, कदाचित् ज्ञानशास्त्रसंवादैः, कदाचित् अद्भुतवस्तुभिः, कदाचित् पुष्पसंग्रहेण, कदाचित् जलक्रीडया, कदाचित् मैनाकेन सम्मानिता, कदाचित् मेनया पूजिता, कदाचित् अक्षक्रीडया, कदाचित् हर्षसंवादैः, हारितं पुनः प्राप्त्वा, सा हर्षपूर्णा पतिं प्रति अगच्छत्। एवं तौ सर्वचराचरजनकौ सुवर्णगिरिषु अन्येषु च वसन्तौ। तत्र सा देवी पक्तान्नपानैः जनान् तुष्टवती। कदाचित् सायं ध्यानसमये नेत्राणि मीलयन्ती। नूनं काचित् भाग्यवती स्त्री अधुना ध्यानं कुर्वती। कथं पुरुषाणां मनसां वक्रभावः ज्ञातुं शक्यः? यदि अद्य तस्य हृदि मम प्रति सौहार्दं अस्ति, अहं तद् मन्ये। अद्य प्रभृति, अहं तपसा क्रीता तव दासी, इति सः वदति। मोहितचित्तानां स्त्रीणां प्रेम न समानं न स्थिरं। एवं, स्नेहक्रोधसंमिश्रणेन देव्या मनः व्याकुलं अभवत्। तस्याः नेत्रे लोहिते, अश्रुपूरिते, अश्रुधाराभिः प्लुतं। भ्रूयुग्मनिरपेक्षं तिलकचिह्नं भग्नम्। आन्तरक्रोधभारात् अधरः कम्पितः। पार्वत्याः कपोलौ भावात् अतीवारुणौ। अन्तर्ये स्तनौ कम्पमानौ। सा चिन्तयामास, नूनं मम दुर्भाग्यस्य कारणम्। अधुना अन्यत्र गमिष्यामि; इह मम किम् एकाकिन्याः? नेत्राणि मीलयित्वा, सा शान्तया निश्चयेन निर्गन्तुं निश्चितवती। यद्यपि गङ्गा स्नेहपूर्णा पुत्रान् पालयति। एवं निश्चित्य, सा शीघ्रं भगवतः पार्श्वात् निवृत्ता। कालवती, माल्यवती, मालिनी, विजय, जय च—तत्र सा पुण्यगिरिवननगराणि विचचार। साह्यपर्वतानाम् अधः, द्रविडदेशे, उत्तमाश्रमे सा भ्रमन्ती। पश्य, समीपे सर्वं रक्तप्रभं दीप्तम्। तस्यां गुहायाम् तपस्विनां आश्रमाः दृश्यन्ते। आगच्छाम, एतान् पुण्याश्रमान् निरीक्षाम।