एवमिह स्थावराणां देहिनां पशूनां चापि मोक्षः सम्प्राप्यते। मनुष्याणां तु दृश्य वा दूरात् स्मृत्वा वा, मोक्षलाभो निश्चितः। शुभाय मम तेजोमयं रूपं स्थाणुरूपेणात्र नित्यं स्थितम्। युगान्तेऽपि महोदधयः तद् लिङ्गं न प्लावयन्ति। तत् लिङ्गं तेजोमयं, दीपानामपि मध्ये अतिशयेन अप्रतिहतं, न कदापि अतिवर्त्यते। यस्य यं जीवम् अनुग्रहीतुं इच्छामि, स एव अत्र जातो भवति। दूरतः प्रणिपातेन, समीपतः प्रदक्षिणेन वा, मोक्षः सम्प्राप्यते। अत्रैव महात्मनां निवासः निश्चितः। शोणाचलस्य तिरस्कारं विना, अन्यत्र वासेन अपि मोक्षः लभ्यते। तौ उभौ अहंकारं त्यक्त्वा, भगवत्प्रणिपातं कृतवन्तौ। स पर्वतः तिष्ठतु, किन्तु तस्य तेजः सहनाय अतीव दुर्वरम्। हे रुद्र, एषः पर्वतः न साधारणः, तस्य दीप्तिः दिव्यशिखरस्य इव। सः स्वतेजसा समग्रस्य जगतः श्रेयसे प्रकाशते। तथापि भगवन्, तव आदेशेन शोणगिरिः जनानां सुखदः भवति। अद्य प्रभृति अस्माकं प्रार्थनया, अस्मिन्नेव पर्वतकुक्षौ, वयं अरुणाचलनाथं सुन्दरं देवम् अत्रैव पूजयेम। अत्र केसरवृक्षाः, आम्राः, नागाः, पुन्नागाश्च, केसरपुष्पाणि च दृश्यन्ते। देवदेव, करुणासिन्धो, त्वम् अत्रैव स्थितुम् अर्हसि। अन्यथा, अस्माकं मनांसि न विशुद्धानि भवन्ति, यद्यपि देवः तुष्टः स्यात्। शोणगिर्याः पूर्वदिशि एष एवोन्नतः शिखरः स्थितः। वेदाः सकलाङ्गाः, धर्मशास्त्राणि, पुराणानि, शिवशास्त्राणि च— एतैः भक्तानां परमहिताय, त्वमेव गुरुरूपेण स्थितः। एतेषु केन प्रकारेण वयं तव पूजनं कुर्मः? तदा करुणार्णवः, लोकनाथः, भूमिपुत्रः स भगवान् उवाच— कामिकशास्त्रेण नियोजितेन मार्गेण माम् उपासितव्यम्। शैवसंहितां तु मोहात् यूयम् विस्मृतवन्तौ इति मे मन्ये। ततः तस्मिन् स्थले शुभं लिङ्गं किञ्चित् प्रादुरासीत्। तद् दृष्ट्वा मुकुन्दः कमलासनश्च विस्मयमापेताम्। ततः तौ शोणगिरिनाथस्य देवालयं निर्मितवन्तौ। तत्रैव तीर्थं किञ्चिद् उत्खातम्। दीर्घकालानन्तरं तत्र अरुणा नाम नगरी अपि स्थापिता। तत्र ब्रह्मर्षयः, देवाः, गन्धर्वाः, अप्सरसश्च निवसन्ति स्म। पुण्यतीर्थानि तत्र कूपरूपेण, गङ्गाद्याः नद्यश्च सन्निहिताः। गोलोकः तत्र गोष्ठरूपेण, वेदाः अपि साक्षात् रूपं प्राप्नुवन्। भूत-प्रेत-पिशाच-वेताल-कटपूतानादयः अपि तत्र सन्निहिताः। स्वयं धूर्जटिः (शिवः) सिद्धरूपेण, कौतूहलात् तत्र स्थितः। सः कदापि कस्यचित् अप्रकाशितः न भवति, सदा सर्वत्र प्रकाशते। तत्र दीर्घकालं शोणाद्रिनाथं भक्त्या पूजयामासताम्। ते दीक्षा-क्रियादिकं कृत्वा, स्वयमेव आचार्यत्वं प्राप्नुवन्। प्रातःकाले स्नात्वा पुष्प-पत्र-फल-संग्रहम् अकुर्वन्। एवं शोणाचलस्य महिमा, तत्र भगवतः स्थितिः, भक्तजनानां पूजनविधिः, नगरनिवासः, सर्वदेवतादिसंविवेकश्च, सम्यक् सम्प्रकाशितम्।