शुभैः तण्डुलैः सोममण्डलसदृशं मण्डलं सम्यग्विधाय, तस्य चत्वारः कोणेषु बहिः पूर्णकलशाः स्थापनीयाः। ततो नित्यं चन्द्रमसे, विधवाय, कुमुदबन्धवे च नमः कार्यम्। अमृतांशवे, सोमाय, ओषधीनां पतये च नमः। ताराधिपाय, रात्रिनाथाय च पुनः पुनः नमस्कृत्य, षोडश नामभिः क्रमशः चन्द्रः स्तुत्यः। ततः श्रद्धया मन्त्रपूर्वकं विधिवत् च अर्घ्यदानं कर्तव्यम्। पुनः, प्रतिमासान्ते पुनः पुनः जाताय तुभ्यं नमः इति मन्त्रम् उच्चार्य, सम्यक् पूजितं चन्द्रमसं सम्यक् प्रणमेत्। शान्त्यर्थं द्विजातिभ्यः वस्त्रच्छादनं दातव्यम्। तेषां सम्पत्तिं माप्य, ब्राह्मणानां चित्ततुष्टिं साधयेत्। द्विजदम्पतीन् यत्नेन वस्त्रैः पूजयेत्। गोपूर्वकाः प्रतिमाः ब्राह्मणेभ्यः दातव्याः, चन्द्रस्य प्रीत्यर्थं द्विजातिभ्यः हर्षेण दानं दातव्यम्। शेषदिने बुद्धिमान् उपवासं कुर्यात्; पश्चात् बन्धुभिः सह भोजनं कृत्वा व्रतम् उत्सृजेत्। एवं सहस्रचन्द्रव्रतमुत्तमं सम्पाद्य, शुद्धहृदयः चन्द्रलोकम् अवाप्नोति। हे ब्राह्मन्, यथा नरायणाय प्रियः, तथा सः अपि भवति। ततः धर्महर्याख्यः देवः कलियुगेषु पापानि नाशयति। सः वेदवेदाङ्गतत्त्ववित् स्वधर्मनिष्ठश्च। स आगत्य तत्र महतीं यात्रां श्रद्धया अकुरुत। स ब्राह्मणः उभयभुजौ उत्तोल्य हर्षेण वाक्यम् अवदत्—"नान्यत् नगरे दृष्टं यद् अयोध्यायाः समम्। हरिः स्वयम् अस्यां वसति, केन सा तुल्या?" "हा विष्णो! हा पुण्यस्थल! हा अयोध्या! हा महापुरि!" इति पुनः पुनः उक्त्वा, सः हर्षाभिभूतः ननर्त। धर्मं नृत्यन्तं दृष्ट्वा, करुणया प्रेरितः धर्मः तं प्रणम्य, हरिं श्रद्धया स्तोतुम् आरब्धवान्—"नमः विष्णवे, यस्य दिव्यचरणौ शंकरस्पृष्टौ। यस्य पादौ भक्त्या पूज्ये, ब्रह्मादिभिः प्रियाय, तुभ्यं नमः। पद्मनाभाय, कमलपादाय नमः। ॐ योगनिद्राय, योगिनां ध्येयात्मने नमः। सुकेशाय, सुस्निग्धनासाय, सुश्लक्ष्णललाटाय, चक्रधराय नमः। सुशोभनभुजाय, सुश्रियूरुभ्यां नमः। पुनः पुनः शान्ताय वामनाय केशवाय नमः।" एवं हृषीकेशः प्रसन्नचित्तः धर्मं प्रति धर्मकथां प्रवदन् उवाच—"वरं वृणुष्व धर्मज्ञ, यत् ते मनसि रोचते। यः कश्चिद् अलस्यः एतया स्तुत्या मां स्तौति, अहम् अत्र त्वां जगदाचार्यं स्वनाम्ना स्थापयामि। केवलं स्मरणेन धर्महरिपापात् नरः विमुच्यते। सरयूनदीजलस्नानं कृत्वा, मलरहितचित्तः सन्, अत्र दानं हवनं जपं ब्राह्मणभोजनं च कुर्यात्। यत् किंचित् पापं जायेत, सञ्ज्ञाय वा अजानता वा...