हरिः स्वस्य रक्तेन भिक्षुपत्रं पूर्णं कृतवान्। यदि त्वया दया न उपदिष्टा, सर्वाणि अस्त्राणि शस्त्राणि च प्रवृत्तानि स्युः। यदि त्वं नरसिंहशरभरूपं न धारयः, महर्षयः जीविताः न स्युः। त्वं मत्स्यकूर्मरूपेण संसारसागरस्य नाविकः अभवः। स्वस्य सहस्रदलकमलं एकेन नेत्रेण पूजनं कृतवान्। तदनन्तरं धूर्जटिः पुनः विश्वस्य स्रष्टा इति मन्यते स्म। सः द्विजातीन् समतन्त्रम् पूजां च उपदिष्टवान्। यः मां गुरुम् स्मरति, जाग्रत् वा सृष्टिप्रलययोः वा, तस्मै यत्र यत्र अहं तव उभयोः वरं दत्तवान्, तत्र तत्र। यः त्रियोगनपरिमिते क्षेत्रे वसति, स्थावरमध्ये पशुषु देहेषु वा, मानवः दूरात् दृष्ट्वा वा स्मृत्वा वा, मोक्षं प्राप्नोति। शुभाय, मम तेजोमयः रूपः अत्र स्थायि लिङ्गरूपेण नित्यम् तिष्ठति। युगान्ते अपि, महाप्लवः तं न निमज्जयेत्। एषः लिङ्गः प्रकाशमयः, प्रकाशेषु अपि अनुत्तमः। यं इच्छामि अनुग्रहीतुं, सः अत्र एव जन्म प्राप्नोति। दूरात् प्रणामेन, समीपात् प्रदक्षिणया वा, अत्र एव महात्मनां निवासः सुनिश्चितः। शोणाचलम् अवमान्य, अन्यत्र वसन् अपि मोक्षं प्राप्नोति। तौ अहंकारं त्यक्त्वा भगवतः शरणं गतौ। पर्वतः तिष्ठतु, किन्तु तस्य तेजः अत्यन्तं दुर्धर्षम्। हे रुद्र, एषः पर्वतः साधारणः न, दिव्यशिखरस्य सदृशम् तेजः अस्य। स्वप्रभां सः विश्वस्य कल्याणाय प्रकाशयति। तथापि, देव, तव आज्ञया शोणपर्वतः जनानां सुखदायकः। अद्य आरभ्य, अस्माकं प्रार्थनया, पर्वतस्य अस्मिन् कुटिलवृत्ते— अत्र अरुणपर्वतानाथं सुन्दरं पूजामः। अत्र केसरवृक्षाः, आम्राः, नागः, पुणागः, केसरपुष्पाणि च सन्ति। हे देवदेव, दयानिधे, त्वं अत्र एव सन्निहितः भव। अन्यथा, भगवति एवम् सन्तुष्टे अपि, अस्माकं मनः शुद्धिं न प्राप्नोति। शोणपर्वतस्य पूर्वदिशि, एषः उन्नतशिखरः तिष्ठति। वेदाङ्गानि, धर्मशास्त्राणि, पुराणानि, शिवशास्त्राणि च— भक्तानां परमकल्याणाय, त्वं एव गुरुरूपेण स्थितः। एतेषु, कथं ते पूजनं कुर्यामः? तदा दयानिधिः, जगन्नाथः, भूमिसुतः, उवाच। कामिकागमेन मम पूजनं कुर्यात्। मम मतम्—शैवसंहिता तव उभयोः मोहात् विस्मृता। ततः तत्र शुभलिङ्गं प्रकटितम्। तं दृष्ट्वा मुकुन्दः कमलासनः च विस्मितौ। ततः शोणगिरिनाथस्य देवालयं निर्मितवन्तौ। तत्र पवित्रं सरः अपि खनितम्।