त्रितीयं वाक्यं त्वया पुनः उक्तं—हा, कथं सह्यं स्यात् इति शोकः अभवत्। यदा सः केतकपुष्पमूर्धन् मिथ्या साक्ष्यं दत्तवान्, तदा गिरिशः तान् शापयित्वा स्नेहपूर्णं विष्णुं सम्बोधितवान्। “नूनं त्वं मम शरीरे जातः; विशेषतः सत्त्वगुणेन युक्तः। अतः त्वया मम भक्ति कदापि न ह्रासं यास्यति।” एवं करुणया त्र्यंबकः अहंकारशून्य हरिभक्तं अनुग्रहीतवान्। तदनन्तरं गिरिशस्य अनुग्रहः भीतेन विना सुलभः न भवति। तव वचनानि स्वयमेव न उच्चारितानि; तव ऐश्वर्यं अविचलितं। विष्णुः कः? अहं कः? दिक्पालाः, इन्द्रः च अन्ये कः? त्वं एव प्रभुर्भवसि, हे पार्वतीपतिः; वयं सर्वे गोभूताः। त्वं षड्विंशतितत्त्वस्वरूपः सर्वत्र व्याप्यसि। नूनं त्वं शारमेयैः सहितः व्याधिरूपेण प्रकटितः, यथा पुरा कथितम्। दक्षयज्ञे विरभद्रः तव आज्ञया प्रवृत्तः। कालाग्निरूपेण त्वं सर्वाणि ब्रह्माण्डानि दहसि। जलन्धरः अपराधं कृत्वा तव त्रिशूलेन विदारितः। यदि त्वं कालयुतं विषं कण्ठे न धारयथा, कः तद् सहनं शक्ष्येत्? देवदारुवने कर्मनिष्ठान् ऋषीन् त्वं निगृहीतवान्। यदि त्वं न पादेन नः दष्टवान्, वयं घोरमोहं पतिताः स्याम्। यदि त्वं अर्धनारीश्वररूपं न प्रकाशितवान्, प्रभुः यो अर्धस्त्री, तदा कः? शंभोः द्वारा गर्वितः जयशाली निगृहीतः। हरिः भिक्षुकस्य कपालं स्वरक्तेन पूरितवान्। यदि त्वं दया न शिक्षितवान्, सर्वशस्त्रास्त्राणि प्रवृत्तानि स्युः। नरसिंहशरभरूपेण त्वं न अभवत् चेत्, महर्षयः न जीविताः स्युः। त्वं मत्स्यकूर्मरूपेण संसारसागरस्य नाविकः अभवत्। तव सहस्रपद्मेभ्यः एकेन पूजनं कृतम्। धूर्जटिः पुनः स्वं विश्वनिर्मातृत्वं चिन्तितवान्। द्विजातीन् समशुत्रे पूजायां च शिक्षितवान्। यः मां गुरुम् स्मरति, जाग्रति वा, सृष्टिप्रलययोः वा, तस्मै यत्र यत्र अनुग्रहः दत्तः। अस्मिन प्रदेशे, त्रियोजनपर्यन्ते, ये निवसन्ति, तेषां, स्थावराणां मध्ये पशुजन्तूनां वा, मानवस्य वा, दृष्ट्वा वा, दूरात् स्मृत्वा वा, मोक्षः लभ्यते। शुभाय, मम तेजस्वी रूपं अत्र स्थिरशिलारूपेण नित्यं तिष्ठति। युगान्ते अपि, महाब्धयः तं न निमज्जयन्ति। अयं लिङ्गः तेजःस्वरूपः, दीपानां मध्ये अपि अतिशयितः न। यं अहं अनुग्रहीतुम् इच्छामि, सः अत्र जन्म लभते। दूरात् प्रणामेन, समीपात् प्रदक्षिणया वा, अत्र एव महात्मनां निवासः निश्चितः। शोणाचलम् अवमान्य न कृत्वा, अन्यत्र वासेन अपि मोक्षः लभ्यते। तौ द्वौ अहंकारं त्यक्त्वा प्रभुं शरणं गतौ।