जयस्ते रुद्र, यज्ञविघातक, पिनाकधन्वन्, प्रमथनाथ! जयस्ते भीम, मृगव्याध, चर्माम्बर, करुणासिन्धो! तवाज्ञया वायुदेवः फणिभृत् च पृथिवीं धारयतः। तवाज्ञया सर्वे ग्रहाः नभसि सञ्चरन्ति, भगवन्। त्वया नियोज्य समृद्धिः सम्पद्यते, पृथिवी च धान्यं जनयति। त्वमेव महाशक्तीनां, अणिमादीनां, अद्वितीयतेजाः। मुक्ताः सन्तः त्वां विस्मरामः, क्लेशे तु स्मरामः। त्वं भक्तिं यदा ददासि, प्रभो, यदा च ताम् आपुनः हरसि। एवं स्तूयमानः कृताञ्जलिभिः प्रजापतिनाथः चक्रपाणिना सह स्थितः। ततः स भगवान्, कैलासशिखरशुक्लवृषारूढः, जटाजूटधारी, शशिशेखरः, फणिनूपुरयुतः, विशालललाटनेत्रदीप्तः, त्रिशूलकपालडमरुमृगपरशुपिनाकधन्वा च बभूव। तस्य स्वरः स्वश्वासधूलिना धूसरितः, गजेन्द्रचर्माम्बरः, व्याघ्रचर्मवसनः सन्, सः तैः दृष्टः। तदा पद्मयोनिर्ब्रह्मा किंचिदपि न जानन् मोहितोऽभूत्। महेश्वरस्तु माधवम् आनन्देन कृपया निरीक्ष्य, सृष्ट्यादौ युष्माकं अधिकारमुक्तवान्। मम महत्त्वं परीक्ष्य, हरिः जागरूकः अभवत्। मम उपहासे त्वं पञ्चवक्त्रत्वं कामयथाः। त्रिवारं त्वया भाषितं, अहो, कियत् सह्यते? यदा च केतकधारिणा मिथ्याप्रत्ययः कृतः, तदा गिरिशः शापं दत्वा स्नेहेन विष्णुम् अवदत्। सत्यं, त्वं मम शरीरे जातः, विशेषेण सत्त्वगुणयुक्तः। अतः त्वत्तः कदापि मयि भक्तिहानिः न भविष्यति। एवं दयालुस्त्रिनेत्रः अहङ्काररहितहरिभक्ताय कृपां प्रददौ। हे भगवन्, भयेन विना तव प्रसादः सुलभः न भवति। तव वाक्यं स्वयमेव नोक्तं, तव ऐश्वर्यम् अपराजितम्। कः विष्णुः? कः अहम्? के एते दिशां पालकाः, इन्द्रादयः च? त्वमेव प्रभुः, पार्वतीपतिः, वयं सर्वे पशवः। त्वं षड्विंशत्तत्त्वमयः, सर्वत्र व्याप्य स्थितः। त्वमेव पुरा श्वस्वरूपेण सारमेयैः सहितः प्रकटितः, यथा श्रुतम्। दक्षयज्ञे च विरभद्रस्तवाज्ञया प्रवृत्तः। कालाग्निरूपेण त्वं सर्वाण्डानि दहसि। जलन्धरः अपराधं कृत्वा त्रिशूलेन त्वया विदारितः। यदि त्वं कालकूटं कण्ठे न धृतवान्, कः तद् सह्येत? देवदारुवने त्वया केवलकर्मनिष्ठऋषयः निगृहीताः। यदि त्वं न पादेन पीडितवान्, वयं घोरमोहं प्राप्ताः स्याम। यदि त्वं अर्धनारीश्वररूपं न प्रकटितवान्, तर्हि कः तद् अवबुध्येत? शम्भो, त्वया दर्पयुक्तो विजयी बाहुशाली निगृहीतः। एवं भगवत्स्वरूपस्य स्तवनं, कृपाकटाक्षः, लीला, तत्त्वज्ञानं च प्रकटितम्।