अमरतुल्याः सुराः, दानवाः, दैत्याः, सिद्धाः, विद्याधराः, मनुष्याश्च—एते सर्वे भगवन्तं शरणं यान्ति। स एव स्वर्गः, स एव मोक्षः; स एव प्रणवः, स एव यज्ञः। यः स्थावरजङ्गमस्य सर्वस्यादिः मध्ये अन्तश्च भवति, स एव परमेश्वरः, स एव परमार्थदाताऽनुग्रहकर्ता, स एव शिवः, सर्वहितकरः, कल्याणस्वरूपः च। तं दृष्ट्वा शरणागतः पुरुषः परमं श्रेयः प्राप्नोति। एतद् श्रुत्वा वेदः स्वयं सर्वत्र कृपां दर्शयति। तस्मिन्नेव तेजस्विनि स्तम्भे, परमेश्वरे, ब्रह्मा प्रणम्य, संयतः सन् अपि, स्मितपूर्वकं पुनः पुनः प्रार्थयामास। "कालसंहारिन्, यज्ञसंहारिन्, नीलकण्ठ, शशिधर!" इत्यादि स्तुतिभिः स तम् उपगायत्। "जयस्ते शम्भो, शिव, ईशान, शर्व, त्रिनेत्र, जटाधर! जयस्ते विजयेश, खण्डपरशु, त्रिशूलपाणे, पशुपते, हर! जयस्ते रुद्र, यज्ञसंहारिन्, पिनाकी, प्रमथनाथ! जयस्ते भयंकर, मृगव्याध, चर्माम्बर, करुणासिन्धो!" इति। तवाज्ञया वायुदेवः नागश्च पृथिव्याः भारं वहतः। तवाज्ञया एव दिवि ग्रहाः सञ्चरन्ति, भगवन्। तव नियमेन समृद्धिः पुष्यति; पृथिवी धान्यानि जनयति। त्वमेव महाशक्तीनां विभूतिम्, अणिमादीनां, धारयसि। विमुक्ताः सन्तः त्वां विस्मरन्ति; क्लेशे तु त्वां स्मरन्ति। त्वं भक्तिं यदा ददासि, भगवन्, यदा च ताम् उपसंहरसि—इति। एवं कृताञ्जलिपुटैः स्तुतः प्रजापतिः, चक्रपाणिना सह, तदा—स भगवान् श्वेतायां वृषभे, कैलासशिखरसमप्रभे, आरूढः। जटाजूटधारी, शशिसितमौलिः, नागकुण्डलधारी, विस्तीर्णललाटद्युतिर्नयनयुगलः, त्रिशूलं कपालं डमरुं मृगं परशुं धनुः च बिभ्रद् दृष्टः। तस्य स्वश्वासधूलिना रूपं विराजते स्म; गजान्तरवासाः उत्तरीयः। व्याघ्रचर्मवासाः अधोवस्त्रः। तं दृष्ट्वा ब्रह्मा, पद्मयोनिर्न किञ्चिद् अपि जानन्, मोहितः अभवत्। महेश्वरः करुणया माधवं प्रीत्या सुमुखं निरीक्ष्य, सृष्ट्यादौ उभयोः अधिकारं प्रकाशयामास। "मम महत्त्वं परीक्ष्य हरिः प्रबुद्धः अभवत्। मम उपहासे त्वं पञ्चवक्त्रत्वं वाञ्छितवान्। एष तृतीयः समयः यदा त्वया वचनं कृतम्—कथं सहेत? अयं च केतकधारिणा शिरसा मिथ्यावचनं कृतवान्।" इति शप्त्वा, गिरिशः स्नेहेन विष्णुम् अभाषत—"नूनं त्वं मम शरीराब्भवः; विशेषतः सत्त्वगुणसम्पन्नः। तस्मात् कदाचित् अपि मयि भक्तेः हानिः न भविष्यति।" इति। एवं करुणया त्रिनेत्रः अहंकाररहितस्य हरिभक्तस्य कृते अनुग्रहं प्रादात्। "भयात् विना तव प्रसादः सुलभः न भवति। तव वचनानि न तव स्वयमेवोच्चार्यन्ते, तव ऐश्वर्यं च दुर्लङ्घ्यं। कः विष्णुः? कः अहम्? के एते दिक्पालाः, इन्द्रादयः च? त्वमेव प्रभुः, पार्वतीपतिः; वयं च एते च सर्वे पशवः केवलम्।" इति। एवं स कथा प्रवहति, सर्वे देवाः, दानवाः, मनुष्याः च, परमेश्वरस्य अनन्तमहिमानं, करुणां, ऐश्वर्यं च विस्मयेन, भक्त्या च, अनुभवन्ति।