महेश्वरः निरभिमानतया स्तूयमानः तत्र स्थितः। किन्तु तस्य न जिता अहंकारेण स मिथ्याश्रयणं लब्धवान्। अद्यापि स सर्वदुःखपरिहारकः समर्थः अभवत्। एवं तु यः अपराधं कृतवान्, कृतघ्नः, गुरुद्रोही च, तस्य कृते अपि स अनुग्रहकारी। सूर्यसदृशरूपाय ते जयः, अमृतहस्तरूपाय ते जयः। विश्वाग्निरूपाय, वायुवहाय ते जयः। त्रिगुणातीत, कालस्वरूप, मामव पालय। त्वं सर्वलोकस्रष्टा, सर्वदेहिनां रक्षकः। त्वं अणोः अणीयान्, महतः महीयान्। वेदाः तव एव श्वासः, विश्वम् तव कौशलशोभा। अमरा, दानवाः, दैत्याः, सिद्धाः, विद्याधराः, मनुष्याः च—सर्वे त्वां नमन्ति। त्वं स्वर्गः, मोक्षः, ओंकारः, यज्ञः च। स्थावरजङ्गमस्य सर्वस्य आदि, मध्य, अन्तः त्वमेव। त्वं परेशः, परगुरुः, जगद्भर्ता, शिवः। यः शरणं याचते, स त्वां दृष्ट्वा परमं श्रेयः प्राप्नोति। एतद् श्रुत्वा वेदः अपि सर्वत्र करुणां दर्शयेत्। तं तेजस्विनं स्तम्भं, परमेश्वरं, ब्रह्मा प्रणम्य अपि, निगृहीतः सन्, सस्मितं बलात् प्रार्थयामास। कालान्तक, यज्ञविनाशक, नीलकण्ठ, शशिशेखर! शम्भो, शिव, ईशान, शर्व, त्रिनेत्र, जटाधर! विजयस्ते। जयस्ते, जयिनां नाथ, खण्डपरशुधर, त्रिशूलधारिन्, पशुपते, हर! विजयस्ते। रुद्र, यज्ञविनाशक, पिनाकी, प्रमथनाथ! विजयस्ते। भीषण, मृगव्याध, चर्माम्बरधर, करुणासिन्धो! विजयस्ते। तवाज्ञया वायुदेवः नागश्च पृथिव्याः भारं वहतः। तवाज्ञया एव प्रभो, ग्रहाः आकाशे सञ्चरन्ति। त्वया नियोज्य समृद्धिः पुष्यते, पृथिवी धान्यं जनयति। त्वं महाशक्तीनां, अणिमादीनां, अद्वितीयं तेजः धारयसि। विमुक्ताः सन्तः त्वां विस्मरन्ति, क्लेशे त्वां स्मरन्ति। त्वया भक्तिः दत्ता, त्वया च अपहृता— एवं संस्तुत्य कृताञ्जलिः प्रजापतिः, चक्रपाणिं हरिं, ततः— स नन्द्ये उपरि आरूढः, कैलासशिखरशुक्लवर्णः। जटाजूटधारी, शशिशेखरः, शिरसि चन्द्रकलाम् धारयन्। सर्पकुण्डलधारी, विस्तीर्णललाटनेत्रदीप्तिमान्। त्रिशूलं, कपालं, डमरुं, मृगं, परशुं, धनुः च बिभ्रद् दृश्यते। तस्य वपुः स्वश्वासरजोलेपनं, गजेन्द्रचर्मोत्तरीयं च। व्याघ्रचर्मवासाः स दृष्टः। पद्मयोनिः ब्रह्मा किञ्चिदपि न जानन्, मोहं प्राप। कृपयावलोकनं कृत्वा, महेश्वरः माधवं हृष्टः पश्यति। सृष्ट्यादौ युवयोः अधिकारं व्याहरत्। मम महत्त्वं परीक्ष्य हरिः प्रबुद्धः अभवत्। मम उपहासे कृतमूर्ध्नि, त्वं पञ्चवक्त्रत्वं इच्छथाः।