यदा अपि न पश्यति, तदा अपि मयि समता प्राप्ता इति। अधुना तु परिहारस्य भारः केवलं त्वयि प्राप्तः। एकं वचनं चक्रपाणेः पुरतः वक्तव्यम्। अहं परमं स्थानं दृष्टवान्, अत्र साक्षिणः रूपे स्थितवान्। अयं मह्यं पूजितः, यथा पितुः पितामहः इति। इदं उक्त्वा, मम महत् साहाय्यं त्वया क्रियताम्। तदा विष्णवे, यः तेजसि शिखरे च निवसति, ब्रह्मा शेषं वाक्यम् अवदत्। सः विवेकी मन्यते यत् शिखरं न दृष्टम् मया। मम अज्ञानस्य अनुग्रहार्थम्, अस्य भाग्यस्य गर्वनाशनाय च, मूलस्य अदर्शनात् मम तेजसः गर्वः निरुद्धः। अधुना महेश्वरः स्तूयते, गर्वरहितः। अद्यापि, अजितगर्वात्, सः मिथ्यासाक्षिणं लब्धवान्। अद्य सः सर्वदुःखं हर्तुं समर्थः। एवं पापिनः, कृतघ्नस्य, गुरुद्रोहिणः च। जयस्ते, सूर्यसदृशरूपिणे; जयस्ते, सुधाकरकरसदृशरूपिणे। जयस्ते, विश्वानलरूपिणे; जयस्ते, वातवाहनरूपिणे। त्रिगुणातीत, कालस्वरूप, मां पालय। त्वं सर्वलोककर्त्ता, सर्वदेहिनां रक्षकः। त्वं अणोः अपि अणुः, महतः अपि महत्। वेदाः तव एव श्वासः, विश्वं तव कलाकान्तिः। अमराः, दानवाः, दैत्याः, सिद्धाः, विद्याधराः, मनुष्याः च— त्वमेव स्वर्गः, त्वमेव मोक्षः, त्वमेव ॐ, त्वमेव यज्ञः। त्वं स्थावरजङ्गमस्य आदिः, मध्ये, अन्ते च। त्वं परेशः, परगुरुः, विश्वहितः, शिवः। त्वां शरणं प्रपन्नः परमं श्रेयः प्राप्नोति। एतत् श्रुत्वा, वेदः अपि सर्वत्र करुणां दर्शयेत्। तदा तम् अतितेजस्विनं स्तम्भं, परमेश्वरं, प्रणम्य, ब्रह्मा निगृहीतः अपि बलात् हसित्वा स्थिरः अभवत्। हे कालसंहरण, यज्ञनाशन, नीलकण्ठ, शशिशेखर, जयस्ते शम्भो, शिव, ईशान, शर्व, त्रिनेत्र, जटाधर! जयस्ते विजयेश, खण्डपरशुहस्त, त्रिशूलधारिन्, पशुपते, हर! जयस्ते रुद्र, यज्ञानाशन, पिनाकधारिन्, प्रमथनाथ! जयस्ते उग्र, मृगव्याध, चर्माम्बर, करुणासिन्धो! तव आज्ञया वातदेवः नागश्च पृथिव्याः भारं वहतः। तवाज्ञया, प्रभो, नक्षत्राणि गगने सञ्चरन्ति। त्वया नियोज्य, समृद्धिः पोष्यते, पृथिवी धान्यं जनयति। त्वं महिमानां, अणिमादिगुणानां, विशिष्टतेजसा युक्तः। विमुक्ताः वयं त्वां विस्मरामः; क्लेशे त्वां स्मरामः। त्वया भक्तिः दत्ता, त्वया एव हृता— इति। एवं स्तुतः, कृताञ्जलिना, सः प्रजापतिपतिः चक्रपाणिर्भवन्— सः कैलासशिखरश्वेतं वृषभं आरोहितवान्।