ब्रह्मा उवाच— अहं ब्रह्मा विष्णुना सह स्पर्धाम् उत्पादितवान्। आवयोः कृत्येन शिवस्य महिमा विस्मृतः। तद् लज्जास्पदं संवादं अद्य तु परित्यज्य, अहं तव मित्रत्वं सप्तपदीनं स्नेहं अभिप्रेत्य वदामि। तस्माद् अनस्तुतचेतसः परित्यज्य, त्वं मम अनुग्रहं दातुम् अर्हसि। हंसवराहरूपं धृत्वा आवां परस्परं समत्वं निवारयितुं प्रयत्नं कृतवन्तौ। तस्य अन्तं द्रष्टुम् यत् स्पृहां अहं न जानामि। जीवितवियोगवत् क्लान्तः अहं। अतः मित्रस्य मम याचना सफलताम् यास्यतु। एतत् कर्तव्यं त्वया, अञ्जलिं कृत्वा याचना मया कृतः। अपि च, यदा न दृश्यते, तदा मम समत्वं प्राप्तम्। अधुनैव तिरस्कारस्य भारः केवलं तव आगतः। एकं वचनं चक्रधरस्य पुरतः वद। अहं परमं शिखरं दृष्टवान्, अत्र साक्षी स्थितः। अयं मह्यं पूज्यः, यथा पितरः पितामहेन। एतद् उक्त्वा, महद् साहाय्यं मम त्वया क्रियेत। ततः ब्रह्मा विष्णुं तेजसि शिखरे स्थितं शेषं वचनं प्राह। ततः विष्णुः विवेकी, शिखरं न दृष्टं इति निष्कर्षं कृतवान्। मम अज्ञानाय अनुग्रहं दर्शयन्, भाग्यस्य गर्वं नाशयितुम् इच्छन्। मूलस्य अदर्शनात् मम तेजसः गर्वः निवारितः। अधुना महेश्वरः स्तुत्यः, गर्वमुक्तः। किन्तु, अजितगर्वात्, स मिथ्यासाक्षिणं प्राप्तवान्। अद्य सर्वदुःखं अपि हर्तुं समर्थः। एवं, अपराधिनः, कृतघ्नस्य, गुरुत्यागिनः फलम्। जयस्ते सूर्यसदृशरूपाय, जयस्ते अमृतहस्तरूपाय। जयस्ते विश्वाग्निरूपाय, जयस्ते वातवाहकाय। त्रिगुणातीताय रक्ष माम्, कालस्वरूपाय रक्ष माम्। त्वं सर्वलोकस्य स्रष्टा, सर्वदेहिनां रक्षकः। त्वं सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरः, महतः महत्तरः। वेदाः तव श्वासः, जगत् तव कौशलदीप्तिः। अमराः, दानवाः, दैत्याः, सिद्धाः, विद्याधराः, मानवाः— सर्वे तव रूपे स्थिताः। त्वं स्वर्गः, त्वं मोक्षः, त्वं ॐ, त्वं यज्ञः। त्वं सर्वस्थावरजङ्गमस्य आदि-मध्य-अन्तः। त्वं परमेश्वरः, परं गुरु, विश्वहितकरः, शुभः। त्वां दृष्ट्वा शरणागतः परमं श्रेयः प्राप्नोति। एतद् श्रुत्वा वेदः सर्वत्र दया दर्शयति। ततः, तं दीप्तस्तम्भं परमेश्वरं नमस्कृत्य, ब्रह्मा यद्यपि निगृहितः, हसन् बलात् प्रवृत्तः। हे कालसंहारिन्, यज्ञसंहारिन्, नीलकण्ठ, चन्द्रशेखर, जयस्ते शम्भो, शिव, ईशान, शर्व, त्र्यंबक, जटाजूटधारिन्! जयस्ते विजयेश, खण्डपरशुधर, त्रिशूलधारिन्, पशुपति, हर!