सर्वलोकगुहायाः परिमाणमतिक्रम्य यः प्रयासः कृतः, तत्र तस्य तेजोमण्डलस्य नाहं नारायणो न चान्यः कश्चन। अहं तत्रोत्थातुं तद्वा निवर्तयितुं शक्तिमान् नास्मि। तदा स तं सम्बोधयामास—“कः त्वं? कुतः आगतः?” इत्युक्ते, स केतकपत्रः शिवाज्ञया चैतन्ययुक्तः जातः। भूमौ वासं कर्तुमिच्छन् अहम् इह समागतः। केतकपत्रस्य वचनं श्रुत्वा पद्मयोनिः सान्त्वनां प्राप। अस्यैकस्य चतुर्दिशं बहूनि ब्रह्माण्डानि संलग्नानि। चत्वारिंशद्युगसहस्राणि गत्वा अहं पतितः। एवं वदन्तं तं पद्मयोनिं सः प्रणिपत्य नमस्कृतवान्। ब्रह्मा उवाच—“मया विष्णुना सह स्पर्धा कृताऽभूत्। आवाभ्यां शिवमहिमा विस्मृतः। तां लज्जास्पदां वार्ताम् इदानीं त्यज; अहं तु अद्यापि तत्र स्थितः। सप्तपद्यमैत्री हि प्रसिद्धा; त्वं मां तथा मन्यस्व। ये च अप्रशंसकबुद्धयः, तान् परित्यज्य त्वं मयि प्रसादं कुरु। हंसवराहरूपौ धारयित्वा आवां समता निवारयितुम् इच्छन्तौ। अहं तु तस्य अन्तदर्शनलालसां न जानामि। आत्मनः प्राणवियोगवत् क्लान्तोऽस्मि। अतः सखा मे यं याचते, स सफलः क्रियताम्। एतत् त्वया कर्तव्यम्; अञ्जलिं कृत्वा याचना मया कृताऽस्ति। यदा न दृश्यते, तदा मयैव समता प्राप्ता। अधुना परिहारस्य भारः केवलं त्वयि पतितः। एकं वाक्यं चक्रिणः पुरतः वद। ‘अहं परमं शिखरं दृष्टवान्, अत्र साक्षी तिष्ठामि’ इति। अयं मह्यं मह्यं पित्रा पितामहवत् मान्यः। एतत् उक्त्वा मम महोपकारः त्वया कर्तव्यः। तदा ब्रह्मा तेजोशिखरनिवासिनं विष्णुं शेषवचनं प्रोवाच। स तु विज्ञाय, यत् शिखरं न दृष्टमिति निश्चितवान्। मम अज्ञानाय अनुग्रहं कर्तुम्, अस्य भाग्यस्य गर्वं च नाशयितुम्। मूलस्य अदर्शनात् मम तेजसः गर्वः निरुद्धः। अधुना महेश्वरः स्तूयते, अहंकाररहितः। अद्यापि अनभिभूतगर्वात्, स मिथ्यासाक्षिणं लब्धवान्। अद्य सः सर्वदुःखं हर्तुं समर्थः। एवं, यः अपराधी, कृतघ्नः, गुरुद्रोही च, तस्यापि। जयस्ते सूर्यसदृशरूपाय, जयस्ते सुधाहस्तरूपिणे। जयस्ते विश्वाग्निरूपाय, जयस्ते वातवाहनरूपिणे। त्रिगुणातीत, कालस्वरूप, मां पालय। त्वं सर्वलोककर्त्ता, सर्वदेहिनां रक्षकः। त्वं अणोरणीयान्, महतो महीयान्। वेदाः तव एव श्वासः, विश्वं तव कलाकान्तिः।