सत्त्वप्रधानः पुरुषः, सदाचारस्य प्रभावेन, परमं श्रेयः प्राप्नोति। परं तु, अत्र तत्र नानाविधानि नरकस्थानि सृष्टानि सन्ति। यः ब्राह्मणहत्या करोति, स मृत्युं प्राप्य चाण्डालत्वं याति। द्विजातिः यदि सुरापानं करोति, स कर्मकृत्संज्ञां लभते। यद् यद् चौर्यं करोति, तत् तस्यान्यजन्मनि न दृश्यते। आचार्यपत्नीं यो गच्छति, स निर्बीजत्वं प्राप्नोति। परदारगामी नरः कालसूत्रे नरके वसति। यो निन्दकः, स भीषणेऽवीचिनरके तिष्ठति; धर्मनिन्दकः चातिभयानके स्थाने पतति। महापापी मिथ्यावादी, संहरणकाले भयङ्करे तमोऽन्धे नरके वसति। हे द्विजश्रेष्ठाः, यो परद्रोहेन तुष्यति, मांसभक्षी च, स वज्रनामनि चपले नरके पतति। अश्वघ्नः श्वासरहितः भवति; गोग्नः क्रूरे नरके पतति। देवद्रव्यहरः ज्वलन्नरके, परधनचौरः चातिभीषणे नरके नीयते। तत्र यमदूताः तान् पाशैः बद्ध्वा, दण्डैः ताडयन्ति, शूलैः विदारयन्ति च। तत्र सर्पाः, व्याघ्राः, अन्ये च भीषणा पशवः दंशन्ति। गभीरकूपेषु खनित्वा, तान् तुण्डैः ताडयन्ति। पापकर्मिणः यमदूतैः असह्यभारं वाहयन्ति। सुवर्णचौरः, विकृतनखः, मलिनत्वचः, आचार्यपत्नीगामी च—एते पापिनः सन्ति। मिथ्यासाक्षी, नेत्ररोगी, दुर्बलाग्निः, प्राक्प्रभुजनभोजी च—एते च। परदाररतः खञ्जः, बधिरः, अथवा परनिन्दकः भवति। अतिथिं न सत्कुर्वन्, कपोलकण्टकः भवति। सीमां लङ्घयन् सेवकः, तडागतीरात् चौर्यं कुर्वन् गर्दभत्वं प्राप्नोति। विष्णुद्वेषी गोधिकः भवति, शिवद्वेषी मूषकः भवति। एवं सत्यमेव, अरुणदेशे श्रद्धालुभिः एतत् कर्तव्यम्। यः पापकृतां नानाविधानि नरकदुःखानि श्रुत्वा, श्रद्धां आश्रित्य, सर्वपापक्षयाय यत्नं कुर्यात्। ब्रह्महाऽपि, शोणपर्वतम् आगत्य, खड्गतीर्थे स्नात्वा, उपवासं कृत्वा, पूजां च विधाय, शुद्धात्मा भूत्वा, परमेश्वरं सत्कार्य पूजयेत्। विशेषपूजया, भक्त्या च, देवमर्चयेत्। सुरापानकृत् अपि, अरुणदेशे संवत्सरमेकं वसन्, दुग्धेन देवमभिषिञ्चेत्, शतरुद्रीयं जपेत्। सुवर्णचौरः शोणपर्वते बिल्वपत्रैः हरं पूजयेत्। आचार्यपत्नीगामी कृतिकारुणगिरिं गच्छेत्। तत्र श्रीशोणाचलशंकरं त्रिमासान् यावत् पूजयेत्। षडक्षरमन्त्रं प्रतिदिनं जपेत्; तेन स पापात् विमुच्यते। परदारहरः, संयतात्मा, अस्मिन् देशे, यथाशक्ति महेश्वरभक्ताय धनं दद्यात्। विषदायकः अपि, पूर्ववत् अरुणक्षेत्रे व्रतानि समाचरन् शुद्धिं लभते। निन्दकः अपि, वेदपरायणः, अरुणक्षेत्रे व्रतशीलः सन् पुण्यं प्राप्नोति। दाहकृत् अपि, पूर्वोक्तवत्, त्रिमासान् अरुणक्षेत्रे व्रतमाचरन्, पापात् विमुच्यते। धर्मनिन्दकः अपि, शोणक्षेत्रे संवत्सरं व्रतानि पालनन्, शुद्धिं प्राप्नोति। एवं पापकृतां नरकदुःखानि, तेषां च निवारणमार्गाः, श्रुत्वा, श्रद्धया एवं आचरितव्यमिति।