एवं पर्वतराजं दृष्ट्वा, तत्र मेना च हिमवान् च दृश्येते स्म। तस्य शिरसि वृक्षलतानां चिह्नैः संयुतं जटाजूटं तं जनाः सुस्पष्टं प्राज्ञायत। तस्य दीप्तिमतः शिखरस्य उभयतः सोमसूर्यौ स्थितौ। वर्षाकाले तु शिखरस्य अधः घनान्धकारमयं मेघसमूहं दृश्यते। स एव पर्वतराजः सहस्रपादः सहस्रशिराः च अभवत्। तस्मात् नदीनाम् आपगास्त्राणि शिरसि लीनानि इति न विस्मयः। शरद्भिः मेघैः स एव पर्वतः परिवेष्टितः, तैः मेघैः मेखलां समुपगच्छति। तस्य शिखराग्रेषु नीलरक्तवर्णाः शोभा आसन्, ये तत्र लीनाः। अतिदुर्गमत्वात् तस्य भीषणता अस्ति, नाम्ना तु न भीषणः। तत्र तक्षकः अनन्तः चान्ये च सर्पाः, सर्वे नागेश्वराः तत्र प्रतिस्पर्धन्ते। स एव पर्वतः स्वस्य अष्टविधरूपं स्पष्टं प्रकाशयति। तस्य शिवार्धशिखरे सुशुम्ना नाम पद्मनदी प्रवहति। तत्र ब्रह्मा हंसस्वरूपं, विष्णुः वराहस्वरूपं च गृहीत्वा, प्रियाभिः सहितः स भगवान् अरुणाचलनाथं समीपमागच्छत्। तत्र स तीव्रतपः कृत्वा साक्षात् सदाशिवं दृष्टवान्।