स्वर्गमोक्षयोः मध्ये भूमिः एव जनानां श्रेष्ठा इति सत्यम्। मुनिः तु त्रीणि फलं जनानां यथावत् पूर्वं वर्णितवान्। पुण्यस्य क्षये पूर्वे द्वे फले सामान्यतः लीयते। किन्तु तदाप्तिः, यथोक्तम्, केवलं शुद्धज्ञानस्य प्रसादेन सुलभा। तादृशं ज्ञानं, शास्त्राध्ययनादिभिः विना, कुत्र वा कस्मिन् देशे उत्पद्यते? देहिनां मध्ये, अन्ये तु ज्ञानयोगकर्माभ्यासाधीनाः। तस्य स्थलस्य महत्त्वेन, अल्पेनापि प्रयत्नेन, देहिनः—भस्मरुद्राक्षधारणेन वा भगवतो स्मरणेनापि केवलं एकवारम्—अजानेनापि तत्र वासेन, मिश्रजातिषु जातानां वा पशुयोनि-प्रविष्टानां वा, सर्वेषां देहिनां मोक्षलाभः सुलभः। एवं उक्त्वा मृकण्डुसूनुः, अन्यैः महर्षिभिः सह, तत्र स्थितः। ततः नन्दिकेश्वरः उवाच—“हे मुने! त्वया यः स्थलः पृष्टः, स महेश्वरभक्तेषु श्रेष्ठः। स तु भगवता कर्मानुसारं स्थापितः। त्वया तेषां हिताय उत्तमं सेवितम्। अल्पकर्मणा अपि ज्ञानेन पुनः पुनः तत्र लभ्यते। विरक्तः कः, कथं गर्भयोगं वर्जयति? पूर्वं मया प्रदेशाः यथासम्भवम् वर्णिताः। केचन गङ्गातटे, केचन सरस्वतीतीरे। केचन नर्मदातटे, केचन गोदावर्याः तटे। केचन समुद्रसमीपे, केचन द्वीपे, केचन सरस्वतीसमीपे। केचन कृष्णवेन्नातटे, केचन तुङ्गभद्रायाः समीपे। केचन कावेरीतीरे, केचन वेगवतीतीरे। केचन ऐरावतीतीरे, केचन यतुकाङ्क्ष्याः समीपे। केचन कन्यातटे, केचन कुमारीतीरे, केचन तमसा-वरुणयोः समीपे। केचन विपाशायाः समीपे, केचन शतद्रुतटे। केचन बिन्दुसरःसरोवरसमीपे, केचन पम्पासरोवरतीरे। केचन मालिनीतीरे, केचन गन्धवतीतीरे। केचन इन्द्रद्युम्नसरोवरे, केचन मणिकर्णिकायाम्, केचन अधोगङ्गायाः समीपे, केचन शरावतीतीरे। केचन लोहित्यसङ्गमे, केचन कालमायाः तटे। केचन सुरलोपासमीपे, केचन पयोष्ण्याः तटे। वाराणसी-पञ्चक्रोश-शुद्धं क्षेत्रं तु मया वर्णितम्। यत्र कपालमोचनं, तत्र कालभैरवः अपि। गया-प्रयागयोः अपि उल्लेखः कृतः, उभे सर्वसिद्धिदे। केदारस्य अपि श्रवणं, यत्र भगवान् महिषरूपधारी। बदरिकाश्रमः पुरुषाणां सर्वसिद्धिकरः क्षेत्रः। नैमिषक्षेत्रस्य अपि श्रवणं, यत्र महेश्वरः स्थितः। अमरेशाख्यं स्थलं सर्वकामफलदं कथितम्। पुष्कराख्यं महास्थलं तु मया वर्णितम्। अशाढदेवीस्थानं शुद्धं अपि उक्तम्। दण्डिमुण्डिनाम्नि स्थलं अपि तव सम्यक् वर्णितम्।” एवं नन्दिकेश्वरः मुनये तानि स्थलानि, तेषां महत्त्वं, तथा भगवद्भक्तानां लाभं यथाक्रमं स्नेहपूर्वकं विवृतवान्।