यस्य केशस्वेदोत्थं यद् यदा जायते, तत् सर्वदा कीर्तिम् अवाप्नुयात्। तस्य प्रियं तद् तेजः श्रीं सौन्दर्यं माधुर्यं च ददाति। देवी अपि तस्य दिव्यगन्धाय सदा उन्नता, तत् अत्युत्कृष्टं मान्यं मन्यते। तद् सर्वं तव रूपे, देवदेव, अभिषेकप्रपञ्चेन मिलित्वा प्रविष्टम्। सः निजं शरीरं त्यक्त्वा, जीवितं मम समर्प्य, प्रियतया तद् धारयामि, यत् शतगुणं कामवर्धनं भवति। इदानीं, वियोगदुःखेन, मम शरीरं नाशय। महेश्वरः तदा पार्वतीं, प्रेमनिलयां, अभिषेकं कृतवान्। विश्वजननी, स्वहस्ते उत्पन्नं वस्तु दृष्ट्वा, 'किम् एतत्?' इति विस्मिता। सदा तस्य हस्ते स्थितं पुष्पं आगतम् अपश्यत्। सा सुवर्णद्वारयुक्ते काञ्च्यां तपस्यै आगता। मनसो जातं उत्तमं कुमुदं प्राप्तवती, यत् मया पूजायां उपयुक्तम्, अक्षयम् अनवरतम्। तत् सर्वदा राज्ञां निरीक्षितव्यम्, सदा रक्षितव्यम्। सर्वकामफलप्राप्त्यर्थं मम च प्रीत्यर्थं, तद् यः समीपं आगच्छति, तेन सावधानं रक्षितव्यम्; मम तेजस्वी रूपं कन्यायां दृश्यताम्। 'तथास्तु' इति वरदः सर्वकामान् दत्तवान्। गौरीसहितः, सर्वसुखैः परिवृतः, सदा वरप्रदः। यः यः पश्यति पूजयति च, तस्य सर्वे अभिप्रायः सिद्ध्यन्ति। तेषां सर्वसंपदः पूर्णरूपेण आगच्छन्ति। एतद् ऐश्वर्यं धारयन्तः, पापक्षयः प्राप्नुवन्ति। सदा शिवस्य कृपा च अरुणाचलस्य दर्शनं लभन्ति। एवं शिवाज्ञया, देवी कैलासशिखरात् आगता। पृथिव्यां अन्यानि देवस्थानानि सन्ति, किन्तु अत्र सदा शिवः स्वयम् अरुणाचलरूपेण स्थितः। एषः तेजस्वी लिङ्गः सर्वदेवैः पूजितः। अरुणाचलनाथस्य तेजसा सर्वपापानि ध्वंस्यन्ति। प्रदक्षिणैः नमस्कारैः तपोव्रतैः च, शंकरः योगैः दानैः तपोभिः एव न तुष्टः। नित्यवेदाः इतिहासैः सह दिवि प्रतिष्ठिताः। तस्य ऐश्वर्यं न मया न शार्ङ्गधारिणा पूर्णतया ज्ञातम्। हरिप्रमुखाः देवाः, कल्पारम्भे कल्पवृक्षाः च, तस्य दोषः नास्ति, न कलिक्लेशः न रोगाः। एतत् सर्वम् उच्यते, यत् शम्भुपादाश्रयम्। वेदद्वयकुम्भाभ्याम् तपःफलम् पीत्वा, सनकः ऋषिः तत् प्राप्तवान्। अथ अरुणाचलमहात्मनः द्वितीयभागे, नैमिषारण्ये स्थिताः ऋषयः सूतम् ऊचुः – 'हे सूत, सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठं शैवतीर्थं वद।' सूतः उवाच – 'शृणुत, यद् पूर्वं नन्दीश्वरमुखात् श्रुतम्।' नन्दीश्वरः, त्वया माध्येश्वरमहात्म्यं उक्तम्। किंतु, देवदेव, करुणासिन्धो, पुनः वद। त्रिषु लोकेषु किञ्चिद् अपि तव अज्ञातम् नास्ति।