भगवतः कृपया, हे देव, एषा गन्धः पोषकः जीवनवर्धकश्च अभवत्। अत्र, हे देवेश, सर्वमन्त्रस्वरूपं रूपं धृतं भगवता। ज्ञानाज्ञानयोः कारणात् नित्यं सहस्राणि दोषाः उत्पन्नानि भवन्ति। देवीस्य वचनानि श्रुत्वा, शम्भुः शोणाचलनाथः तान् श्रुत्वा। शिवः स्वयम्, संयोगकामः, हर्षेण गौरीं प्रति प्रोवाच। वरं दत्त्वा, सः तस्यै अद्भुतं परमं च गन्धं दत्तवान्। वरं प्राप्त्वा, स्वगन्धेन सा दिव्यस्त्रियः मोहयामास। देवैः याचितः, अहं दानवाधिपतिं आह्वयामि। सः भक्तमनसा नमस्कृत्य, मां पूज्य, इदं वचनं अवदत्— "मम शरीरात् उत्पन्नः दिव्यगन्धः, यः लोकं मोहयति, सः तव भवतु। यत् तव केशात् स्वेदात् च उत्पन्नं, तत् सदा प्रसिद्धं भवतु। तव प्रियं, तद् तेजः श्रीं सौन्दर्यं आकर्षणं च ददाति। देवी द्वारा सदा मह्यम् अतीव प्रियं, या दिव्यगन्धकामिनी। तानि तव रूपे, हे देवेश, अभ्यञ्जनस्य निमित्तेन समायान्तु। सः स्वशरीरं त्यक्त्वा, जीवितं मम समर्पितवान्। प्रेम्णा, अहं तद् धारयामि, यत् शतगुणं कामवर्धनं करोति। विछेदात्, इदानीं, मम शरीरं विनाशय। महादेवः पार्वतीं, प्रेमाधारं, अभ्यञ्जनं कृतवान्। तस्याः हस्ते यत् उत्पन्नं दृष्ट्वा, जगन्माता विस्मयमाप, "किमेतत्?" इति। सा स्वहस्ते सदा स्थितं पुष्पागमनं दृष्टवती। सा कनकद्वारशोभिता काञ्चीं गत्वा, तपः कर्तुं प्रवृत्ता। मनसः उत्पन्नं उत्तमं शतदलम् प्राप्तवती। यत् अहं पूजायां उपयुज्य, अव्ययम् अनन्तम् च। तत् नृपैः सदा दृष्टव्यं, नित्यं रक्षितव्यं च। सर्वकामफलप्राप्त्यर्थं, मम प्रीत्यर्थं च। तस्य समीपं आगच्छद्भिः तद् यत्नेन रक्षितव्यं; मम तेजस्वि रूपं कन्यायां दृश्यताम्। "एवमस्तु" इति, वरदः सर्वान् इच्छितान् वरान् दत्तवान्। सदा गौरीसहितः, वरदः, सर्वसुखैः परिवृतः। यः पश्यति पूजयति च, सः सर्वार्थसिद्धिं प्राप्नोति। सर्वसमृद्धिः तस्य सदा पूर्णरूपेण आगच्छति। एतद् महत्त्वं धारयित्वा, तैः पापविनाशः लभ्यते। ते सदाशिवकृपां शोणाचलदर्शनं च प्राप्नुवन्ति। शिवाज्ञया, देवी कैलासशिखरात् आगता। पृथिव्यां अन्यानि देवस्थानानि सन्ति, तथापि। अत्र सदाशिवः स्वयम् अरुणाचलरूपेण स्थितः। एषः तेजस्वि लिङ्गः सर्वदेवैः पूजितः। अरुणाचलनाथस्य तेजसा सर्वपापानि क्षालितानि भवन्ति। प्रदक्षिणैः, नमस्कारैः, तपोव्रतैः च। शंकरः न तपोयोगदानैः तावत् प्रीयते। नित्यं वेदाः इति हासैः सह स्वर्गे प्रतिष्ठिताः।