तदा सा, शुभगन्धयुक्ता, दृढस्तनयुग्मनिभृतकुड्मलवद्वक्षसा, सौभाग्यवर्धितगात्रा, शतविलासैः चिन्हिता, प्रियवियोगदुःखेन कृशा अभवत्। उत्सुकता युक्ता, पर्वततनया त्रैलोक्यरक्षणार्थं नगरारिणं प्रणम्य, सदा शम्भुं अव्यभिचारिण्याः संयोगस्य याचना अकरोत्। लोकहिताय सा स्वेच्छां प्रकाशयामास। एवं सा उवाच—“भगवन्, तव एषः रमणीयः रूपः त्याज्यः नास्ति; विश्वस्य शुभदं तव सुन्दरं रूपं सदा दृष्टव्यं भवतु, दिव्यगन्धसम्पन्नं। जयतु प्रभो, भीषणाश्चर्यरूपैः भूषितः। रत्नाभरणैः अलङ्कृतः, मुक्तचेष्टः महेश्वरः भव। देवेश्वरः अत्र नृत्यगीतसंगीतैः सेवितः भवतु। भगवन्, तव कृपया एषः गन्धः पोषकः, जीवनवर्धकः। अत्र, देवेश्वर, सर्वमन्त्रस्वरूपं रूपं धृतम्। ज्ञानाज्ञानजनितानि सहस्रदोषाः सततं जायन्ते।” एवं देवीवचनं श्रुत्वा, शोणाचलनाथः शम्भुः, संयोगेच्छया गौरीं हृष्टः सम्बोधितवान्। तया वरं दत्त्वा, शिवः तस्यै अद्भुतं परमं गन्धं प्रदत्तवान्। वरप्राप्त्या, स्वगन्धेन सा सुरस्त्रियाँ मोहयामास। देवैः याचितः, अहं दैत्याधिपं आह्वयामि। स भक्तियुक्तचित्तः, माम् प्रणम्य, पूजयित्वा, इदं वचनं उवाच—“मम देहसमुत्थः दिव्यगन्धः, लोकमोहकः, तव भवतु। तव केशस्वेदसमुत्थं यः गन्धः सदा प्रसिद्धः भवतु। तव प्रियं, तव तेजः, श्री, रूप, सौन्दर्यं, आकर्षणं ददाति। सदा देवी द्वारा अतीव पूजितः, दिव्यगन्धकामना युक्तया। ते सर्वे तव रूपे, देवेश, अभ्यञ्जनावसरे समावेशिताः भवतु।” स स्वदेहं त्यजित्वा, जीवितं मम समर्पितवान्। प्रेम्णा, अहं तं यं कामवर्धनं शतगुणं पुष्टयामि। इदानीं, वियोगात्, मम देहं नाशय। ततः महेश्वरः पार्वतीं, प्रेममन्दिरं, अभ्यञ्जयामास। यद् हस्ते अभवत्, तं दृष्ट्वा जगदम्बा विस्मिता—“किमिदम्?” इति विचिन्तयामास। सदा स्वहस्ते तस्य पुष्पस्य आगमनं अपश्यत्। सा सुवर्णद्वारशोभिते काञ्च्यां तपः कर्तुं आगता। मनसः समुत्पन्नं उत्तमं कुमुदं लब्ध्वा, यत् अहं पूजायां प्रयुक्तवान्, तद् अक्षयम्, अनवरतम्। तद् नृपैः सदा निरीक्षितम्, सदा रक्षितव्यम्। सर्वसिद्धिसम्पादनाय, मम प्रीत्यर्थं, तद् यः समीपं आगच्छन्ति, तैः सावधानं रक्षितव्यम्; तद् तेजस्वि रूपं कन्यायाम् दृश्यताम्। “एवमस्तु” इति वरदः सर्वकामान् दत्तवान्। सदा गौरीसहितः, वरप्रदाता, सर्वभोगैः परिवृतः। ये दृष्ट्वा पूजयन्ति, ते सर्वे पूर्णकामाः भवन्ति। तेषां सर्वसमृद्धिः सदा पूर्णरूपेण आगच्छति।