गिरिशृङ्गेषु सुवर्णमालिन्येन भूषितेषु कम्पितेषु वनानि कम्पमानानि आसीन्। तदा वसन्तेन प्रमुखीकृताः सर्वाः ऋतवः हर्षेण समागताः। नानाविधानि रूपाणि धारयन्तः सिद्धगणाः परमर्षयश्च तत्र समवेताः। गन्धवहवातैः कर्पूरकुङ्कुमचूर्णसंगतः सुगन्धः सर्वं वायुमण्डलं व्याप्य स्थितः। तत्र मृदङ्गकरटलकल्लरीपटहदुन्दुभीनां तालध्वनिभिः गगनं निनदितम्। दिव्याङ्गनाः सततम् नृत्यम् अकुर्वन्, तुंबरुवीणागीतसंगीतसहितम्। तदा करुणासिन्धुः शिवः, लज्जया अधोमुखीं तिष्ठन्तीं तां समीपमागच्छत्। स्वप्रेयस्याः सह गम्भीरया चालङ्कृतः, देवर्षिसंघैः परिवृतः, सः शिवः तत्र प्रतिष्ठितः। तस्मै देवाधिपेन शुभवातगन्धयुक्तानि वस्त्राणि अर्पितानि। हारैः अलङ्कृतौ, चन्दनलेपितौ, शुभ्रवस्त्राभरणविभूषितौ, उभौ समीपमागच्छताम्। सा च, यस्याः शुभगन्धः स्थूलोन्नतस्तनयुग्मकुसुमसङ्घातेन वर्धितः, विरहदुःखेन कृशा, किंतु शतविधविलासलक्षणा आसीत्। कौतूहलेन पर्वतानन्दिनी, त्रैलोक्यरक्षार्थं, पुरारिपुं प्रणम्य तस्थौ। ततः सा शम्भुं याचितवती—"त्वया सह मम योगः कदापि न वियुक्तः स्यात्" इति। सा जगतः श्रेयसे एषं निवेदनं कृतवती। "एष ते रूपमिदं मनोहरं, दृष्ट्वा न त्याज्यम्; एष ते सुन्दरं रूपं लोके शुभदं भवतु। सर्वैः सदा द्रष्टव्यम्, दिव्यगन्धसमन्वितम्। जय त्वं भगवन्, भयानकाद्भुतरूपैः अलङ्कृतः। मणिभूषणैः विभूषितः, स्वच्छन्दं विचर महेश्वर। नृत्यगीतवाद्यैः देवाधिपः अत्र सेव्यमानः भवतु। तव प्रसादात् एष गन्धः पुष्टिदः, जीवनवर्धनश्च। अत्र देवेश, सर्वमन्त्रात्मकं रूपं धृतम्। ज्ञानाज्ञानोत्थानि सहस्रशः अपराधाः सदा सन्ति।" एवं देवीवचनानि श्रुत्वा, शोनाचलनाथः शम्भुः स्वयं, संयोगकाम्यया, गौरीं प्रहृष्टया वाचा संबोधितवान्। सः तया वरदानं दत्त्वा, अद्भुतं परमं च गन्धं तस्यै दत्तवान्। सा च तं वरं लब्ध्वा, स्वगन्धेन सुरस्त्रियः मोहितवती। देवैः याच्यमानः, मया दैत्याधिपः आहूतः। सः भक्तिपूर्वकं प्रणम्य, मां पूजयित्वा, एतदुवाच— "मम शरीरेणोत्पन्नः दिव्यगन्धः, यः लोकं मोहितवान्, सः तव भवतु। यः केशस्वेदोत्थः सदा प्रसिद्धः स्यात्। त्वद्वल्लभः सः तेजः श्रीः सौन्दर्यं वपुषि सदा ददातु। देवी सदा दिव्यगन्धलुब्धया तं गन्धं अतीव मानयतु। ते गन्धाः, देवाधिप, अभ्यञ्जनरूपेण तव रूपे लीयन्तां।" सः स्वदेहं त्यक्त्वा, प्राणान् मयि न्यस्तवान्। स्नेहेन, यः शतगुणं रतिवृद्धिकरः, तं मया धारितम्। "विरहात् इदानीं मम देहं क्षिप्रं ध्वंसय" इति उक्तवान्। ततः महेश्वरः पार्वतीं, प्रेमालयां, अभ्यञ्जयत्। सा जगदम्बा, स्वहस्ते उत्पन्नं तं द्रष्ट्वा, "किमेतत्?" इति विस्मिता अभवत्। सा स्वहस्ते सदा स्थितं तं पुष्पं आगतम् अपश्यत्।