सा पर्वतस्य कन्या, मेघैः तडित्भिः च अधः स्थितैः, चामरानिव वहन्ती स्फुरति। सिद्धैः, चारणैः, गन्धर्वैः, विद्याधरैः च भूषिता सा शोभते। अष्टापदमार्गसदृशी, अष्टदिक्पालकैः पूजिता, अष्टविधभक्तियुक्तैः अष्टविधज्ञानसम्पन्नैः च सुसंस्कृता। सुवर्णरजतप्रासादमालाभिः दीप्तिमती, वीणावंशीमृदङ्गजल्लरीकरटलक्लप्तनिनादैः प्रहर्षिता, हस्ततालैः च प्रोत्साहिताः। दिनपूज्या, दिव्यवृषध्वजः, समदृष्टिप्रदाता, सदा दिनरात्र्योरिव दर्शयन्ती। तत्र सहस्राक्षः इन्द्रः देवसंघैः सह आगच्छत्। शीतलः वायुः दिव्यगङ्गाजलसम्प्रक्षालितः प्रवव blew। स्वर्णमण्डितशिखराणि वनानि कम्पन्ति। सर्वाः ऋतवः वसन्तेन अग्रे, हर्षिताः समागच्छन्। विविधरूपाः सतत्त्वाः, सिद्धसमूहाः, परमर्षयः च समवेताः। गन्धः कर्पूरकुङ्कुमचूर्णसङ्क्रान्तः वायौ व्याप्यते। तत्र मृदङ्गकरटलक्लप्तजल्लरीपटहदुन्दुभीनिनादैः आकाशः प्रतिध्वनितः। दिव्याङ्गनाः सततं नृत्यन्ति, तुम्बरुवीणागीतसंगीतानुगृहीताः। तदा शिवः, करुणासमुद्रः, ताम् नम्रमुखीं लज्जायुक्तां समीपगच्छत्। स्वप्रियया सह, देवर्षिसंघपरिवृतः, सौम्यया गत्या आगच्छत्। तदा शिवः, यत्र सुरपतिना शुभवस्त्राणि सुगन्धिवायुसंवाहितानि समर्पितानि, सन्दनमाल्याभिः अलङ्कृतः, शुभ्रवर्णधारी, तया सह समागच्छत्। सा शुभगन्धयुक्ता, स्थूलस्तनयुग्मकुम्भसदृश्या, पुष्ट्या, प्रियवियोगदुःखात् कृशा, शतविलासलक्षणा। पर्वततनया, कौतुकयुक्ता, त्रैलोक्यरक्षणाय पुरारिपुं नमस्कृत्य, शम्भुं याचति। शम्भुं नित्यसंयोगाय, वियोगरहितं संगमं याचति। लोकहिताय तं अभिप्रायं प्रकटयति। "तव एष रूपं, दर्शनीयं, न त्याज्यं; तव सुन्दरं रूपं लोकसौभाग्यकरम्। सर्वैः सदा दृश्यताम्, दिव्यगन्धसम्पन्नम्। जयतु भगवन्, भीमाश्चर्यरूपालङ्कृतः। रत्नाभरणैः भूषितः, विचरतु महेश्वरः। नृत्यगीतसंगीतैः देवेशः अत्र सेवनीयः। तव कृपया, भगवन्, एष गन्धः पोषकः, जीवनदायकः। अत्र, देवेश, सर्वमन्त्रात्मकं रूपं धृतम्। ज्ञानाज्ञानोत्थानि सहस्त्रदोषाणि सदा सन्ति।" एवं देवीवचनं श्रुत्वा, शोनाचलनायकः शम्भुः, स्वयं संगमाकाङ्क्षी, गौरीं हर्षेण सम्बोधयति। वरं दत्त्वा, अद्भुतं परमं गन्धं तस्यै दत्तवान्। वरप्राप्त्या, स्वगन्धेन दिव्याङ्गनाः मोहयति। देवैः याचिता, दैत्याधिपं अहम् आह्वयम्। स भक्तिपूर्वकं नमस्कृत्य, मां पूज्य, इदं वचनं उवाच— "मम शरीरसमुत्थः दिव्यगन्धः, लोकमोहकः, तव भवतु।