सा देवी मम कण्ठस्थलस्थलिङ्गरूपे विश्वासं स्थापयामास। केवलं मामेव पूज्य ध्यानं च कृत्वा, सा गणेश्वरत्वं समासादयत्। स Malliṅgaṃ दीर्घकालं धारयित्वा, तस्य सिद्धिः अपि दिव्यत्वात् अभवत्। अतः, ये भक्ताः मोक्षकामिनः सन्ति, तैः सर्वदा एतत् कर्म न कर्तव्यम्। तद् कर्म न तादृशं फलम् ददाति, अपि तु वज्रवत् सर्वं विनाशयति। दृष्टिसिद्धिः तु फलदायिनी, सर्वदोषनाशिनी। सा त्वां, हे अपीतकुच, भक्तवत्सलम् रक्षकम् च अकुरुत्। प्रायश्चित्तनाम्ना त्वं भवापीतकुचा इति विख्यातः। मम करुणारूपं, अपीतकुचनेतारं पूजय। सा नमस्कृत्य, प्रार्थनां कृत्वा, अम्बिका तस्मै वदति स्म। एषा दीप्तिः ते दर्शिता, देवानां मानवानां च दृष्टा। कृतिका इति नक्षत्रे, तव दीप्तिः परमं दृश्यताम्। ताम् दृष्ट्वा, सर्वाणि भूतानि सर्वपापात् विमुक्तानि स्युः। ततः अम्बिका स्वसखीभिः सह तं प्रदक्षिणं कृतवती। अरुणगिरिं लिङ्गरूपेण निर्माय, स्मरगर्भमणिवर्णेन दीप्तिमती अभवत्। सा सर्वतः भूमिं पद्मपत्रैः कर्णिकाभिः च आवृतवती। नेत्रावलोकनैः अरुणगिरिं पूजयन्तीव अभवत्। मातृभिः गन्धमाल्याभरणैः तुष्टिः प्राप्ता। दिव्यस्त्रीभिः, मुनिपत्न्यः च सहिताः, तया परिवेष्टिताः। शिवसंयोगकामिनी, हिमालयतनया विवाहाग्नौ इव स्थितवती। शम्भुना प्रेषिताः देवाः, सुरेश्वराः ताम् अभिवेष्टिताः। दिशापालप्रियासहिताः, पर्वतकन्या तत्र स्थितवती। सा गिरिश्वररूपधारिणी शीतलतां प्रदातुमिव अभवत्। तपसः गुणं प्रकाशयन्तीव, तत्र स्थितवती। क्रीडायाः संन्यासिनी, तपस्याः संयोगिनी अभवत्। उभयोः शीतलतां चिन्तयन्ती, जलमध्ये तिष्ठति स्म। स्वस्य श्रेष्ठत्वं लोकाय घोषितुम् इच्छन्ती, सा स्वयम् तत्र स्थितवती। तपः प्राप्त्वा, तस्य शमं साधयितुमिव तत्र स्थितवती। पवित्रतीर्थजलैः शुद्धं लिङ्गं क्षालयन्तीव अभवत्। अरुणगिरिनाथस्य तुष्ट्यर्थं, यस्य स्तनौ न पीतौ। मेघविद्युत्प्रतिष्ठितैः अधः, चामरं वीयन्तीव अभवत्। सिद्धचारणगन्धर्वविद्याधरैः भूषिता। अष्टापदमार्गसदृशी, अष्टदिक्पालैः पूजिता। अष्टभक्त्यष्टज्ञानसम्पन्ना। सुवर्णरजतशालमाल्यैः शोभिता। वीणावेनुवाद्यतालतालध्वनिभिः, करतालविनादैः च जीविता। दिव्यनन्दीध्वजः, समदृष्टिदाता, दिवसे पूजनीयः। सदा दिवसरात्रयोर्युगपद् दर्शयन्तीव। शताक्ष इन्द्रः देवसंघैः सह आगतः। दिव्यगङ्गाजलशीतलस्पर्शः मन्दमारुतः ववौ।