यत् किञ्चिद् ब्रह्मणा कदाचित् दृष्टं विष्णुना च अन्विष्टं तद् तेजः परमं, सर्वदोषनाशनं दिव्यम्, मया दर्शयस्वेति प्रार्थितम्। तत् तेजः लोकव्यापिनं, स्वप्रभया समन्तात् व्याप्य, प्रादुरभूत्। तत्र महत्तेजः दृष्टं, यत् प्रलयाग्निसहस्रसमप्रभम्। तस्याः कमललोचनायाः हृदयम् आश्चर्येण परिपूर्णम् अभवत्, सा च हृष्टा बभूव। तदा सुवर्णपुरुषः, मधुरस्वरेण, इदं वचनम् उवाच—"एतत्तेजः त्वया दृष्टम्। त्वं पृथिव्याम् तपः कुर्वसि, किं पुनः इच्छसि? अस्य तेजसः दर्शनात् सर्वं शमितम्।" सा सहसा तस्य कण्ठस्थितं लिङ्गम् आदत्त। तया मयि विश्वासः कृतः, यस्य कण्ठे लिङ्गरूपम् आसीत्। केवलं माम् उपास्य, ध्यानं कृत्वा, सा गणपतित्वम् अवाप्तवती। सः चिरकालं मल्लिङ्गं धारयन्, तेन अपि तस्य सिद्धिः दैवात् एव जाताऽस्ति। अतः, ये भक्ताः मोक्षकामिनः सन्ति, ते नित्यम् एतत् कर्म न कुर्वन्तु। एतद् न तादृशं फलम् ददाति, अपि तु वज्रवत् सर्वं नाशयति। दर्शनसिद्धिः फलप्रदा, यतः सा सर्वदोषनाशिनी। सा त्वां, हे अपीतकुचे, भक्तवत्सलां रक्षिकां च अकुरुत्। प्रायश्चित्तनामा त्वं भवापीतकुचा इति प्रसिद्धा। मां दयारूपिणं, अपीतकुचपतिं, पूजय। ततः सा नमस्कृत्य प्रार्थयित्वा, अम्बिका तस्मै वचनम् उक्तवती—"एतत्तेजः त्वया दृष्टम्, यद् देवैः मानुषैः च दृष्टम्। कृत्तिकाख्ये नक्षत्रे, तव तेजः परमं दृश्यताम्। तद् दृष्ट्वा सर्वभूतानि सर्वपापैः विमुक्तानि भवन्तु।" ततः अम्बिका स्वसखीभिः सहित्या तं प्रदक्षिणम् अकुरुत्। अरुणाचलशिखरे सा लिङ्गं निर्मितवती, यत् मरकतप्रभं बभौ। सा सर्वतः भूमिं पद्मपत्रैः कुसुमैश्च आवृतवती। नेत्रैः सौरभपूर्णैः, शोनाचलमिव पूजयन्ती इव बभूव। मातृभिः सुरभिपुष्पगन्धवस्त्रालङ्कारैः तुष्टाभवद्। दिव्याङ्गनाभिः, मुनिपत्नीसहिताभिः, सा परिवेष्टिता। सा शिवसंयोगकामिनी, हिमगिरिसुता विवाहाग्निसमीपे इव बभूव। शम्भुना प्रेषिताः देवाः, सुरेश्वराः, तां परितः स्थिता। दिशां पालकप्रियाभिः सह, सा गिरिकन्या तत्र स्थितवती। सा गिरिश्वरस्वरूपिणी, शीतलतां वहन्ती इव बभूव। तस्याः तपःक्लेशस्य पुण्यं प्रकाशयन्ती इव सा तत्र स्थितवती। या पूर्वं क्रीडायाम् आसक्ताऽभूत्, सा इदानीं तपःसंयोगिनी बभूव। उभयोः शीतलतां चिन्तयन्ती, सा जलमध्ये स्थितवती। स्वस्य श्रेयः लोके घोषयितुम् इच्छन्ती, सा स्वयमेव तत्र स्थितवती। तं तपःसिद्धिम् अवाप्य, तस्याः शमाय स्थितवती इव बभूव। सा शुद्धतीर्थोदकैरिव लिङ्गं क्षालयन्ती इव बभूव। यस्याः स्तनौ न पीतौ, तस्य शोनाचलनाथस्य तुष्ट्यर्थं सा स्थितवती।