तस्याः तेजः अन्तः प्रविष्टं तद् स्थलम् क्षणेन व्यभासयत्। शिवस्य विरहात् तस्याः मनः संतप्तं चञ्चलं अभवत्। सौम्यस्मितया सा जलमध्ये कमलं सृजति स्म। तद् तत्काले फलं युक्तं प्राप्तं, सर्वे तेन तृप्ताः अभवन्। कार्तिकमासे कृतिका नक्षत्रे रात्रौ, सा विश्वजननी अरुणगिरिनिर्मितं लिङ्गं पूजितवती। तेजस्विनः पर्वतस्य लिङ्गं, यः महापापविनाशकः, तं सा पूजितवती। अग्निरूपोऽपि सः लोकानां हिताय शान्तः अभवत्। अरुणनाथ! श्रेष्ठपर्वत! रूपसौन्दर्यसिन्धो! त्वं सर्वतेजसां बीजत्वेन देवैः कीर्तितः। यत् ब्रह्मणा दृष्टं विष्णुना च अन्वेषितं, तद् दिव्यं परमं दोषनाशकं तेजः मां दर्शय। तत् तेजः लोकव्याप्तं प्रकाशं प्रसारितम्। महाप्रलयाग्निसमं परमं तेजः दृष्टम्। तस्याः हृदयम् विस्मयेन पूर्णम्, पद्माक्षी हर्षितवती। तदा सुवर्णपुरुषः मधुरस्वरेण इदं भाषितवान्— "एष ते तेजस्वी रूपः दृष्टः। भूमौ तपः कुरुषे— किं अन्यत् इच्छसि?" तद् तेजः दृष्ट्वा सर्वम् शान्तम् अभवत्। सा सहसा तस्य कण्ठस्थितं लिङ्गं गृहीत्वा मम आश्रयम् कृतवती, लिङ्गरूपं कण्ठे स्थितम्। केवलं मम पूजनं ध्यानं च कृत्वा, सा गणाधिपत्यं प्राप्तवती। सः मल्लिङ्गं दीर्घकालं धारयति; तस्माद् तस्य सिद्धिः अपि दिव्यत्वात् जातम्। अतः मुक्तिमिच्छवः भक्ताः नित्यम् एतत् न कुर्युः। एष फलदः न, अपि तु वज्रसमानः नाशकः। दृष्टिलाभः फलदः, सर्वदोषनाशकः। सा त्वां, हे अपीतकुच, भक्तवत्सलम् रक्षकम् कृतवती। प्रायश्चित्तनाम्ना त्वं भवापीतकुचा इति प्रसिद्धः। मम, दयारूपस्य, अपीतकुचस्य, पूजनं कुरु। ततः प्रणम्य सा प्रार्थनां कृत्वा अम्बिका तं उवाच। "एष तेजः ते दर्शितम्, यः देवैः मानवैः च दृष्टः। कृतिका नक्षत्रे तव तेजः परमं प्रकाश्यम् अस्तु। तद् दृष्ट्वा सर्वभूताः सर्वपापात् मुक्ताः स्युः।" ततः अम्बिका स्वसखीभिः सह तं प्रदक्षिणं कृत्वा, अरुणगिरिनिर्मितं लिङ्गं पन्नगमणिसदृशं निर्मितवती। सा सर्वतः भूमिं पद्मपत्रैः कलिकाभिः च आवृतवती। नेत्रैः अरुणगिरिं पूजयन्तीव अभवत्। मातृभिः सुगन्धद्रव्यैः भूषणैः च संतुष्टा। दिव्यस्त्रीभिः ऋषिपत्नीसहितैः परिवेष्टिता। शिवसंयोगकामना सा, हिमगिरिजा विवाहाग्नौ इव, स्थितवती।