ऋत्वन्तं मासमत्र समापय, दिशां पालयितृभ्यः समं, इति भगवतः निर्देशः कृतः। तान् पुण्यस्थलानां पुरतः लोकहिताय स्थापय, इति च आज्ञापयामास। नात्र संशयः—एवं कृत्वा त्रैलोक्यस्य त्रिविधं तापत्रयं प्रशमं यास्यति। तान् दृढभक्त्या स्थापय, सदा सर्वजनहिताय, महोत्सवेन च दशदिनानि सम्पूज्य, इति आदेशः अभवत्। सायाह्ने सोपचारैः विधिपूर्वकं शोनाचले मम रूपं पूजय, इति च उक्तम्। एष कर्म त्वया कृतं लोकस्य रक्षां करिष्यति, इति भगवतः वचनम्। एवं श्रुत्वा पर्वतान्यका तयोः कृत्ययोः सम्पादनं तपसा समारभत। तदा तत्रैव नव पुण्यस्थलानि साक्षात् प्रादुर्भूतानि। सा पुण्यस्थलेषु मुनिसम्मतया स्नानं कृत्वा, स्वतेजसा तद्भूमिं व्याप्तवती, यस्य प्रभावात् तत्स्थानं स्फुरितमिव जातम्। शिववियोगदुःखेन तस्याः चेतः अशान्तमभवत्। सस्मितं सा सलिलमध्ये पद्मं सृष्टवती। तानि पद्मानि तत्रैव तस्मिन्नकाले फलेन युक्तानि अभवन्। कार्तिकमासे कृत्वा, कृतिका नक्षत्रे रजन्यां समुपस्थितायाम्, सा जगन्माता अरुणाचलनिर्मितं लिङ्गं पूजयामास। तद् लिङ्गं, महापापनाशनं, तेजोमयगिरिं, सा सम्पूजयत्। अग्निरूपोऽपि स भगवान् लोकानुग्रहाय शान्तोऽभूत्। "हे अरुणेश, नगश्रेष्ठ, रूपसौन्दर्यसागर, त्वं सर्वतेजःबीजत्वेन प्रसिद्धः", इति सा प्रार्थयामास। "यत् पूर्वं ब्रह्मणा दृष्टं, विष्णुना च अन्विष्यते, तत् दिव्यं परमं दोषनाशनं तेजः मां दर्शय" इति च प्रार्थितवती। तत् तेजः प्रादुर्भूतं, लोकव्यापिनं प्रभया पूरितम्। परमं तेजः दृष्टं, यत् कोटिप्रलयानलसदृशं दीप्तिमन्तं बभूव। तस्याः हृदयं विस्मयवशात् प्रहृष्टमभवत्, पद्मलोचना तुष्टिं प्राप। तदा काञ्चनपुरुषः, मधुरस्वरेण, इदं वचनमुवाच—"एतत्तेजोऽद्य त्वया दृष्टम्। त्वं पृथिव्यां तपस्यसि, किं वाञ्छसि?" इति। तद् तेजः दृष्ट्वा सर्वं प्रशान्तमभवत्। सा सहसा तं कण्ठस्थं लिङ्गं समादाय, मय्येव विश्वस्यमाना, लिङ्गरूपेण कण्ठे स्थापयामास। मम पूजनध्यानाभ्यां सा गणेश्वरत्वं प्राप्तवती। स Malliṅgaṃ चिरकालं धारयति, तेन तस्यापि सिद्धिः दैवात्संभवति। अतः मोक्षकामिनः भक्ताः नित्यं न एतत् आचरन्तु। न हि सदा तादृशं फलं ददाति, किं तु वज्रवत् दोषनाशनं भवति। केवलं दर्शनसिद्धिः फलदायिनी, सर्वदोषनाशिनी च। सा अपीतकुचं त्वां भक्तवत्सलमभूत्, रक्षकम्। प्रायश्चित्तनाम्ना त्वं भवापीतकुचा इति प्रसिद्धः। मां दयारूपिणं, अपीतकुचनाथं पूजय। एवं प्रणम्य, सा प्रार्थयित्वा, अम्बिका तमुवाच।