श्रेयांसि पर्वतश्रेष्ठस्य दर्शनं परमं प्रायश्चित्तमिति कीर्त्यते। सर्वदोषनिवृत्त्यर्थं सर्वतीर्थानि आवाहयेत्। अथाघमर्षणसूक्तेन लिङ्गेन च स्नानं विधाय, अरुणाद्रिरूपं शिवं पूजयेत्, विविधोपचारेण सम्पूज्य। एवं शिवार्थयुक्तं मुनिवचनं श्रुत्वा, जगद्रक्षिणी पार्वती सुरान् पूजयित्वा तुष्टा बभूव। ततः गिरिजा शिवभक्तविघातभीतरूपं संशयं परित्यज्य, दिव्यं स्वरेणाकर्षकं वाक्यं नभस्तः श्रुतवती। गङ्गा, यमुनासिन्धु, गोदावरी, सरस्वती च, नवतीर्थानि अस्मिन्शिलातले सञ्जायतामिति दिव्यवाणी आज्ञापयत्। अश्वयुजमासे ज्येष्ठनक्षत्रे समुपस्थिते, अत्र मासव्रतं समापयेत्, दिशां पालकैः समं पूजनीयम्। तानि नवतीर्थानि तीर्थानां अग्रे स्थापनीयानि लोकहिताय। नात्र संशयः, त्रैविध्यं दुःखं त्रैलोक्यस्य निवर्तिष्यते। भक्त्या स्थिरया स्थापनीयानि, सदा सर्वजनहिताय। महोत्सवेन च दशदिनानि आचर्यं। सायं शोधनाचलस्थं मम रूपं विधिवत् पूजयेत्। एषा त्वया कृत्यं लोकरक्षां करिष्यति। एवं पर्वतनन्दिनी तपसा द्वे कार्ये समारभत। तस्मिन्नेव क्षणे नवतीर्थानि तत्र प्रादुर्भूतानि। सा मुनिसम्मतया तीर्थे निमग्ना। तस्याः तेजः अन्तर्बहिर् व्याप्य तं देशं स्फुरितवद् अकरोत्। शिववियोगवेदनया विकलचित्ता सा बभूव। मन्दस्मितेन सलिले कमलं ससर्ज। तानि तत्रैव सुसम्पन्नानि फलं तदनुकूलं लब्धवत्यः। कार्तिकमासे कृतिका नक्षत्रे सायाह्ने जगदम्बा अरुणगिरिजं लिङ्गं पूजयामास। तं लिङ्गं महापापनाशनं, तेजोमयं पर्वतरूपं सा सम्पूज्य, अग्निस्वरूपोऽपि स लोकानुग्रहाय शान्तो बभूव। अरुणेश्वरं पर्वतश्रेष्ठं रूपसौन्दर्यसागरं सा स्तुतवती—“भगवन्, त्वमेव सर्वतेजसां बीजमिति पुरस्कृतः। यद् ब्रह्मणा दृष्टं विष्णुना च अन्विष्टं, तत्तेजो दिव्यं पापनाशनं मां दर्शय।” तदा तत् तेजः सर्वलोकव्यापि प्रादुर्भूतम्। परमं तेजः दृष्टं, यत् प्रलयाग्निकोटिभास्वरं इव। तस्याः हृदयम् आश्चर्येण पूर्णं, पद्मलोचना प्रहृष्टा बभूव। तदा सुवर्णपुरुषः मधुरस्वरेण इदं वचनमब्रवीत्—“इदानीं तवेदं तेजः दृष्टम्। पृथिव्यां तप्यसे, किं वाञ्छसि? एतेन तेजसा सर्वं शमितम्।” एवं श्रुत्वा सा सहसा तस्य कण्ठस्थं लिङ्गं समाददे।