एतासु सर्वासु शक्तिषु एकमेव नित्यं सुलभः शिवः परमेश्वरः। ये तु शिवद्वेषरहिताः, शिवभक्ताः, शिवाज्ञापालनपराः सन्ति, तैः महादेवः सर्वकामदः सदा पूज्यते। शिवधर्मभङ्कर्तारः शीघ्रं नाशनीयाः; तान् निर्भयेन हन्तव्यान्। शिवधर्मनाशे तु त्वरितं शक्ति उत्पद्यते। देवैः सर्वैः अपराजितः सः, हे देवि, शिवभक्तिपरः सदा पूज्यते। महर्षिभिः शिवनिष्ठैः तस्यापराधात् शापेन पीडितः सः, ‘एष दुष्टः महिषासुरवत् महिषः भवतु’ इति शप्तः। सः नमस्कृत्य तान् प्रसादयितुं प्रयत्नं कृतवान्, शापमुक्तिं याचितवान्। महिषरूपेऽपि तस्य विनाशः देवीद्वारा, शिवाज्ञया, निश्चितः अभवत्। ये शिवरूपिणः सिद्धेषु अवमानं न कुर्युः, तैः सिद्धानुग्रहात् शापमुक्तिः प्राप्ता। शापदोषे उत्पन्ने, महिषरूपे विनष्टे, अरुणाचललिङ्गस्य दर्शनं कर्तव्यम्। महिषरूपे अहंकारगृहीतः सः परमलिङ्गेन संयुक्तः अभवत्। पूर्वं त्रिषु पुरेषु त्रयः लिङ्गाः दृष्ट्वा रुद्रेण पूजिताः। दीक्षायाः अन्येषां विधीनां विना दत्तं लिङ्गं नाशनीयम् इति श्रूयते। कदाचित् भिक्षुकैः कथितार्थात् तस्य निश्चयः अभवत्। तव पद्मपादस्पर्शेन सः मुक्तः, न संशयः। तस्य पर्वतस्य दर्शनं परमप्रायश्चित्तं मन्यते। सर्वदोषनिवृत्त्यर्थं सर्वतीर्थानि आह्वय। अघमर्षणस्तोत्रेण लिङ्गं स्नापय। अरुणाद्रिशिवं पूजय, उपहारैः सेवाभिः च। शिवार्थयुक्तं ऋषिवचनं श्रुत्वा, पर्वतजा देवी, लोकपालिनी, देवांश्च सम्मान्य सन्तुष्टा अभवत्। गिरिजा शिवभक्तद्रोहभीतजन्यं संशयं परित्यज्य, तस्मिन् काले आकाशात् कान्तस्वरः उत्पन्नः। गङ्गा, यमुना, सिन्धु, गोदावरी, सरस्वती, नवतीर्थानि शिलातले सञ्जायन्ताम्। अश्वियुजमासे ज्येष्ठनक्षत्रे आगते, मासव्रतं समापय, दिशापालानां तुल्यं कुरु। तीर्थानां अग्रे स्थापय, लोकहिताय। त्रिलोकस्य त्रिविधं दुःखं निःसन्देहं शम्यते। भक्त्या स्थापय, सर्वजनहिताय सदा। दशदिनानि महोत्सवेन सह कुरु। सायं शोनाचले मम रूपं विधिवत् पूजय। त्वया कृतं कर्म लोकरक्षणाय भविष्यति। पर्वतकन्या तपसा द्वौ कार्यौ कृतवती। तस्मिन् क्षणे नवतीर्थानि तत्र सञ्जातानि। सा ऋषिसम्मतया तीर्थे निमग्ना अभवत्।